Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
X-NONE
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin-top:0in;
mso-para-margin-right:0in;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0in;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
301 – 305 of 500 பாடல்கள்
வாலிணர்
செல்வோர் சென்னிக் கூட்டும்
யிறக்குவை யாயின்
நாட வருந்துவள் பெரிதே.
உரித்தே
அரிவை தகைத்தற்கும் உரியள்
அயினோ நன்றே
புலம்ப இவள்அழப் பிரிந்தே.
தடுக்கும் வேனில் அருஞ்சுரம்
இனிய வாக
சென்மோ விடலை நீயே.
பத்தல் யானை வெளவும்
கவலை செல்லின் மெல்லியல்
கூந்தல் புலம்பும்
தோன்றல் வல்லா தீமே.
வருத்தம் பைதறு குன்றத்துச்
குறுமகள் இனைய
செய்யுமோ விடலைநின் செலவே.
