Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
X-NONE
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin-top:0in;
mso-para-margin-right:0in;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0in;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
351 – 355 of 500 பாடல்கள்
செல்வோர் அருந்தினர் கழியும்
ஒழிய வந்தனர் தீர்கினிப்
உண்கண் மடந்தைநின்
அல்குல் வாடிய நிலையே.
தொலைந்தோர்
நடுகிஅல் அன்ன விழுப்பிணர்ப்
யானை இருஞ்சினம் உறைக்கும்
அரிய என்னார்
தோழிநம் காத லோரே.
இய செவ்வரை போலச்
விளங்கும் எந்தெழில் அகலம்
இனிது முயங்க வந்தனர்
சோலை மலையிறந் தோரே.
ஏற்றாஇ
மான்பிணை கொள்ளாது கழியும்
சுரன்வந் தனரே
அரிவைநின் பண்புதர விரைந்தே.
பொருட்பிணி பெருந்திரு உறுகெனச்
பெயர்தந் தேனே பல்பொறிச்
யானை திரிதரும்
அதர கானத் தானே.
