Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
X-NONE
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin-top:0in;
mso-para-margin-right:0in;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0in;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
396 – 400 of 500 பாடல்கள்
கொய்துநிண்
அணியும் அளவை பைபயச்
அயர்ச்சியை ஆறுக மடந்தை
சிறப்பின் நம்மூர்
தாகிப் புகுக நாமே.
ஏற்றை
பன்றி கொள்ளாது கழியும்
வாரா நின்றனள் என்பது
விரந்தநீர் உரைமின்
முறுவல்என் ஆயத்தோர்க்கே.
அறியாத் தடநீர் நிலைஇச்
இனிய வாகுக என்று
கலிழும் என்னினும்
புலம்பின்று தோழிநம் ஊரே.
வதுவை நன்மணம் கழிகெனச்
எவனோ மற்றே வென்வேல்
விளங்கிய கழலடிப்
காளையை ஈன்ற தாய்க்கே.
அன்ன ஆடுகொடி நுடக்கும்
கொண்ட பெரும்பத வேனில்
புணர்ந்தனள் ஆகி ஆய்கழல்
விரல்வேல் காலையொடு
தருமென வந்தன்று வந்தன்று தூதே.
