புறநானூறு – பாடல் 2:

போரும் சோறும்:

பாடியவர்: முரஞ்சியூர் முடிநாகராயர்
பாடப்பட்டோன்: சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதன்
திணை: பாடாண் திணை
துறை: செவியறிவுறூஉ; வாழ்த்தியலும் ஆம்

புறநானூற்றின் இரண்டாவது பாடல், சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதனின் பொறுமை, ஆற்றல், போர்த்திறன், கொடை, நடுநிலைமை ஆகிய பண்புகளைப் போற்றுகிறது. பாடலின் புகழ்பெற்ற பகுதி, பாரதப் போரில் இரு தரப்பினருக்கும் “பெருஞ்சோறு” வழங்கிய சேர மன்னனைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. இப்பகுதி சங்க இலக்கிய மரபில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தாலும், அதை வரலாற்று நிகழ்வாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது இலக்கியப் பாரம்பரியம் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வு ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

மூலப்பாடல்:

மண் திணிந்த நிலனும்,
நிலம் ஏந்திய விசும்பும்,
விசும்பு தைவரு வளியும்,
வளித் தலைஇய தீயும்,
தீ முரணிய நீரும், என்றாங்கு
ஐம்பெரும் பூதத்து இயற்கை போலப்
போற்றார்ப் பொறுத்தலும், சூழ்ச்சியது அகலமும்,
வலியும், தெறலும், அணியும், உடையோய்!
நின் கடற் பிறந்த ஞாயிறு பெயர்த்தும்
நின் வெண்தலைப் புணரிக் குடகடல் குளிக்கும்
யாணர் வைப்பின், நன்னாட்டுப் பொருந!
வானவரம்பனை! நீயோ, பெரும!
அலங்கு உளைப் புரவி ஐவரோடு சினைஇ,
நிலந்தலைக் கொண்ட பொலம் பூந் தும்பை
ஈரைம் பதின்மரும் பொருது, களத்து ஒழிய,
பெருஞ்சோற்று மிகுபதம் வரையாது கொடுத்தோய்!
பாஅல் புளிப்பினும், பகல் இருளினும்,
நாஅல் வேத நெறி திரியினும்,
திரியாச் சுற்றமொடு முழுதுசேண் விளங்கி,
நடுக்கின்றி நிலியரோ அத்தை; அடுக்கத்துச்,
சிறுதலை நவ்விப் பெருங்கண் மாப்பிணை,
அந்தி அந்தணர் அருங்கடன் இறுக்கும்
முத்தீ விளக்கிற் றுஞ்சும்
பொற்கோட்டு இமயமும், பொதியமும், போன்றே!

மூலப்பாடல் மற்றும் பாடல் விவரங்கள் விக்கிமூலம் உள்ளிட்ட பதிப்புகளுடன் ஒப்பிடப்பட்டுள்ளன.

உரைநடை விளக்கம்:

மண், வானம், காற்று, தீ, நீர் எனப்படும் ஐம்பெரும் பூதங்களின் இயல்புகளைப் போல பல சிறப்புகளைக் கொண்டவனே!

உன்னை எதிர்ப்பவர்களின் குற்றங்களையும் பொறுத்துக் கொள்ளும் பொறுமை, பரந்த சிந்தனையுடன் திட்டமிடும் சூழ்ச்சி அறிவு, மிகுந்த வலிமை, எதிரிகளைத் தாக்கும் வீரம், பிறருக்கு வழங்கும் அருள் மற்றும் கொடை ஆகிய பண்புகள் உன்னிடம் உள்ளன என்று புலவர் சேரமன்னனைப் புகழ்கிறார்.

உன் நாட்டின் கடற்கரையில் உதிக்கும் சூரியன், மறுபுறக் கடலான குடகடலில் மறையும் அளவுக்கு பரந்த நிலப்பரப்பைக் கொண்ட மன்னனே! வானவரம்பனே! என்று புலவர் அவரை அழைக்கிறார்.

அதன்பின், குதிரைகளை ஏந்திய ஐவர் படையினருக்கும், அவர்களை எதிர்த்த நூற்றுவர் படையினருக்கும் இடையே நடைபெற்ற பாரதப் போரைக் குறிப்பிட்டு, போரில் இரு தரப்பினரும் உணவு பெறும் வகையில் அளவற்ற பெருஞ்சோறு வழங்கிய வள்ளல் என்று சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதனைப் போற்றுகிறார்.

இறுதியில், பால் புளித்தாலும், பகல் இரவாக மாறினாலும், வேத நெறிகள் மாறினாலும், மன்னனுடைய நிலையான சுற்றமும் ஆட்சியும் அச்சமின்றி நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று புலவர் வாழ்த்துகிறார்.

இமயமலையும் பொதியமலையும் எவ்வாறு அசைக்க முடியாத உயரத்துடன் நிற்கின்றனவோ, அவ்வாறே சேரமன்னனின் புகழும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே பாடலின் இறுதி வாழ்த்தாகும்.

பாடலின் மையக்கருத்து:

இந்தப் பாடல் ஒரு மன்னனின் பெருமையைப் புகழ்வதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த அரசனிடம் இருக்க வேண்டிய பொறுமை, அறிவு, வீரியம், கொடை, நடுநிலைமை, நிலைத்த ஆட்சி ஆகிய அரசியல் பண்புகளையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

குறிப்பாக, எதிரிகளாக இருந்த இரு தரப்பினருக்கும் உணவு வழங்கியதாகக் கூறப்படும் “பெருஞ்சோறு” நிகழ்வு, பகைவரிடத்திலும் மனிதநேயத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் வள்ளல் மரபின் அடையாளமாகப் பாடலில் உயர்த்திப் பேசப்படுகிறது.

எளிய தமிழில்:

“நிலம், வானம், காற்று, தீ, நீர் ஆகிய ஐம்பூதங்களைப் போன்ற பொறுமையும் வலிமையும் கொடைத்தன்மையும் கொண்ட சேரமன்னனே! உன் நாட்டின் பெருமை பரந்து விளங்குகிறது. பெரும் போரில் இரு தரப்பினருக்கும் வேறுபாடு பார்க்காமல் உணவு வழங்கிய வள்ளலாக நீ திகழ்கிறாய். இமயமும் பொதியமும் போல உன் புகழும் என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்.”