அகநானூறு – பாடல் 1:

பாடியவர்: மாமூலனார்
திணை: பாலை
கூற்று: தலைவி தோழியிடம் கூறியது
நூல்: அகநானூறு – களிற்றியானை நிரை

பாடல்:

வண்டுபடத் ததைந்த கண்ணி, ஒண்கழல்,
உருவக் குதிரை மழவர் ஓட்டிய
முருகன் நற்போர் நெடுவேள் ஆவி,
அறுகோட்டு யானைப் பொதினி யாங்கண்,
சிறுகா ரோடன் பயினொடு சேர்த்திய
கல்போற் பிரியலம் என்ற சொல்தாம்
மறந்தனர் கொல்லோ - தோழி!-சிறந்த
வேய்மருள் பணைத்தோள் நெகிழச் சேய் நாட்டுப்
பொலங்கல வெறுக்கை தருமார்-நிலம்பக
அழல்போல் வெங்கதிர் பைதறத் தெறுதலின்,
நிழல் தேய்ந்து உலறிய மரத்த; அறை காய்பு,
அறுநீர்ப் பைஞ்சுனை ஆமறப் புலர்தலின்
உகுநெல் பொரியும் வெம்மைய; யாவரும்
வழங்குநர் இன்மையின் வௌவுநர் மடிய
சுரம்புல் லென்ற ஆற்ற; அலங்கு சினை
நாரில் முருங்கை நவிரல் வான்பூச்
சூரலம் கடுவளி எடுப்ப, ஆருற்று,
உடைதிரைப் பிதிர்வின் பொங்கி, முன்
கடல்போல் தோன்றல - காடு இறந்தோரோ?

உரைநடை விளக்கம் :

“தோழியே! வண்டுகள் மொய்க்குமாறு மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியையும், ஒளிரும் கழல்களையும் அணிந்தவன் முருகனைப் போன்ற சிறந்த போர்வீரனான நெடுவேள் ஆவி. அவனது யானைகள் நிறைந்த பொதினி நாட்டில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுப் பிரியமாட்டோம் என்று உறுதியாகக் கூறியவர் அல்லவா நம் தலைவன்? அந்தச் சொற்களை அவர் மறந்துவிட்டாரோ?” என்று தலைவி வருந்துகிறாள்.

அவள் மேலும் கூறுகிறாள்:

நம்மைப் பிரிந்து தலைவன் சென்றிருக்கும் வழி மிகவும் கொடிய பாலை நிலமாக மாறியுள்ளது. சுட்டெரிக்கும் சூரியனின் வெப்பத்தால் மரங்களின் நிழல்கள் சுருங்கி, அவை வாடி நிற்கின்றன. பாறைகள் வெப்பத்தால் காய்கின்றன. நீர் வற்றிய சிறிய பசுமையான சுனைகள் முற்றிலும் வறண்டு போயுள்ளன. வயல்களில் இருந்து உதிர்ந்த நெல் மணிகள் கூட வெப்பத்தில் பொரிந்துபோகும் அளவுக்கு அந்த நிலம் கொதிக்கிறது.

பயணிகளுக்கு உதவுவதற்கும் உணவு வழங்குவதற்கும் யாரும் இல்லாததால், வழிப்போக்கர்கள் துன்புற்று மயங்குகின்றனர். ஒருகாலத்தில் பசுமையாக இருந்த காட்டு வழிகள் இப்போது வறண்டு வெறிச்சோடிக் கிடக்கின்றன.

முருங்கை மரங்களின் மலர்களையும் கொடிகளையும் கடுமையான காற்று அடித்துச் சிதறடிக்கிறது. அந்தக் கொடிய பாலை வழியில் எழும் புழுதியும் காற்றும் கடலின் அலைகள் பொங்கி எழுவது போலத் தோன்றுகின்றன.

இத்தகைய கொடிய வழியைக் கடந்து சென்றுவிட்டாரோ நம் தலைவன்? என்று தலைவி தனது தோழியிடம் துயரத்துடன் கேட்கிறாள்.

எளிய கருத்து:

“பிரியமாட்டோம் என்று உறுதியளித்த தலைவன் பிரிந்து சென்றுவிட்டான். அவன் சென்ற பாதை வெயிலால் வறண்டு, நீரற்றுப், பயணிகளுக்கே அச்சத்தைத் தரும் கொடிய பாலை நிலமாக உள்ளது. அவன் எப்போது திரும்புவான்?”

இலக்கியச் சிறப்பு:

இந்தப் பாடலில் பாலை நிலத்தின் கொடுமை மிகவும் உயிரோட்டமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. கடுமையான வெயில், வறண்ட சுனைகள், நிழல் இழந்த மரங்கள், வெப்பத்தில் பொரியும் நெல், வழிப்போக்கர்களின் துயரம், புழுதியைக் கிளப்பும் காற்று ஆகிய இயற்கைக் காட்சிகள் அனைத்தும் தலைவியின் பிரிவுத் துயரத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

இயற்கையின் வறட்சியும் தலைவியின் உள்ளத்தின் வறட்சியும் ஒன்றாகக் காட்டப்படுவது சங்க அக இலக்கியத்தின் சிறப்பான உத்தியாகும்.

இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:

ஒருவரிடம் அளிக்கும் வாக்குறுதி என்பது வெறும் சொல் அல்ல; அது மற்றொருவரின் நம்பிக்கையாக மாறுகிறது. அந்த நம்பிக்கையை மறப்பது, பிரிவின் துயரத்தை இன்னும் ஆழமாக்குகிறது.

அகநானூறு நமக்குக் கற்பிப்பது:
“இயற்கையைப் புரிந்துகொண்டால், மனித உள்ளத்தையும் புரிந்துகொள்ள முடியும்.”

தமிழ்ச் சங்கம் – தமிழின் பெருமையை உலகறியச் செய்வோம்!