புறநானூறு – பாடல் 3:
வன்மையும் வண்மையும்:
பாடியவர்: இரும்பிடர்த் தலையார்
பாடப்பட்டோர்: பாண்டியன் கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி
திணை: பாடாண்
துறை: செவியறிவுறூஉ; வாழ்த்தியலும் ஆம்
மூலப்பாடல்:
உவவுமதி உருவின் ஓங்கல் வெண்குடை
நிலவுக்கடல் வரைப்பின் மண்ணகம் நிழற்ற,
ஏம முரசம் இழுமென முழங்க,
நேமி யுய்த்த நேஎ நெஞ்சின்,
தவிரா ஈகைக், கவுரியர் மருக!
செயிர்தீர் கற்பின் சேயிழை கணவ!
பொன் னோடைப் புகர் அணிநுதல்
துன்னருந் திறல் கமழ்கடா அத்து
எயிரு படையாக, எயிற்கதவு இடாஅக்
கயிறுபிணிக் கொண்ட கவிழ்மணி மருங்கில்.
பெருங்கை யானை இரும்பிடர்த் தலையிருந்து
மருந்தில் கூற்றத்து அருந்தொழில் சாயாக்
கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி!
நிலம் பெயரினும், நின்சொற் பெயரல்;
பொலங் கழற்காற், புலர் சாந்தின்
விலங் ககன்ற வியன் மார்ப!
ஊர் இல்ல, உயவு அரிய,
நீர் இல்ல, நீள் இடைய,
பார்வல் இருக்கைக், கவிகண் நோக்கிற்,
செந்தொடை பிழையா வன்கண் ஆடவர்
அம்புவிட, வீழ்ந்தோர் வம்பப் பதுக்கைத்
திருந்துசிறை வளைவாய்ப் பருந்திருந்து உயவும்
உன்ன மரத்த துன்னருங் கவலை,
நின்நசை வேட்கையின் இரவலர் வருவர்! அது
முன்னம் முகத்தின் உணர்ந்து, அவர்
இன்மை தீர்த்தல் வன்மை யானே.
மூலப்பாடலின் பாடியவர், பாடப்பட்ட மன்னர், திணை–துறை மற்றும் பாடல் வரிகள் விக்கிமூலம் பதிப்பில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
உரைநடை விளக்கம்:
முழுநிலவைப் போன்ற வடிவுடைய வெண்கொற்றக் குடையின் நிழலில் உலகையே ஆட்சி செய்யும் மன்னனே! உனது போர்முரசு இடியென முழங்குகிறது. ஆட்சிச் சக்கரத்தைச் செலுத்தும் உனது நெஞ்சம் அன்பும் இரக்கமும் கொண்டது; உனது கொடை ஒருபோதும் குறைவதில்லை.
நீ கவுரியர் மரபில் வந்தவன். நல்லொழுக்கமும் கற்பும் கொண்ட அரசியின் கணவனாக விளங்குகிறாய்.
பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நெற்றியையும், மிகுந்த வலிமையையும், மதநீரைப் பொழியும் தலையையும், மணிகள் கட்டப்பட்ட பெரும் யானையின் மீது அமர்ந்து போரிடும் வீரனே! போரில் கடினமான பகுதியையும் வென்று புகழ் பெற்ற கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி நீயே!
புலவர் மன்னனிடம் ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோளை முன்வைக்கிறார்:
“உலகமே மாறினாலும், நீ கூறிய சொல் மட்டும் மாறக்கூடாது.”
அதாவது, ஒரு அரசனின் வலிமை அவனுடைய படையிலும் வாளிலும் மட்டும் இல்லை; அவன் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பதில்தான் உண்மையான அரச வலிமை உள்ளது.
பொற்கழல் அணிந்த வீரனே! அகன்ற மார்பையுடைய மன்னனே! உன்னை நாடி இரவலர்கள் நீண்ட, கடினமான பாதைகளைக் கடந்து வருகின்றனர்.
அந்தப் பாதையில் ஊர்கள் இல்லை; வாழ்வதற்குத் தேவையான நீரும் இல்லை. வழிப்பறி செய்யும் கொடிய மனிதர்கள் அம்புகளை எய்துகின்றனர். அவர்களால் கொல்லப்பட்டவர்களின் உடல்களை உண்ணுவதற்காகப் பருந்துகள் காத்திருக்கின்றன. அத்தகைய கொடிய வழியையும் கடந்து, உன்னிடம் உதவி பெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன் இரவலர்கள் வருகின்றனர்.
அவர்கள் துன்பத்தைக் கேட்ட பிறகல்ல; அவர்களின் முகத்தைப் பார்த்தவுடனேயே உணர்ந்து, அவர்களுடைய வறுமையைப் போக்குவது தான் உன்னுடைய உண்மையான வலிமை என்று புலவர் கூறுகிறார்.
பாடலின் மையக்கருத்து:
இந்தப் பாடல் ஒரு சிறந்த மன்னனிடம் இருக்க வேண்டிய இரண்டு முக்கியமான பண்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது:
1. வன்மை
போரில் வீரமாக இருந்து நாட்டையும் மக்களையும் காப்பது.
2. வண்மை
தன்னை நாடி வரும் இரவலர்களின் துன்பத்தை உணர்ந்து, அவர்கள் கேட்பதற்கு முன்பே அவர்களின் வறுமையைப் போக்குவது.
இதனால், “வலிமை என்பது பகைவரை வெல்வது மட்டுமல்ல; துன்பப்படுபவரின் துயரத்தைத் தீர்ப்பதும்தான்” என்ற உயர்ந்த அறக்கருத்தை இப்பாடல் முன்வைக்கிறது.
தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் விளக்கங்களிலும் இப்பாடல் அரசருக்குரிய நீதி மற்றும் புலவர்கள் அஞ்சாமல் அரசர்களுக்கு அறிவுரை கூறிய மரபு போன்ற கருத்துகளுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.
எளிய தமிழில்:
“பாண்டிய மன்னனே! நீ போரில் மிகவும் வலிமையானவன். ஆனால் உன்னுடைய உண்மையான பெருமை உன் வாளிலும் படையிலும் மட்டும் இல்லை. நீ கொடுத்த வாக்கைக் காப்பதிலும், உன்னை நாடி நீண்ட தூரம் துன்பப்பட்டு வரும் ஏழைகளின் நிலையை அவர்கள் கேட்பதற்கு முன்பே உணர்ந்து, அவர்களின் வறுமையைப் போக்குவதிலும் உள்ளது. பகைவரை வெல்லும் வலிமையும், பிறருக்கு உதவும் வண்மையும் சேர்ந்தவனே சிறந்த மன்னன்.”
இன்றைய வாழ்க்கைக்கான பாடம்:
“பிறரின் துயரத்தை அவர்கள் சொல்லும் வரை காத்திருக்காமல், அவர்களின் நிலையை உணர்ந்து உதவுவதே உயர்ந்த மனிதநேயம்.”
மேலும், “சொன்ன சொல்லைக் காப்பது” என்பது ஒரு தலைவரின் மிகப்பெரிய பண்பாகும். ஆயுத வலிமையை விட வாக்குறுதியைக் காப்பதும், கொடையால் பிறரை உயர்த்துவதும் நிலையான புகழைத் தரும்.
