புறநானூறு – பாடல் 6:

தண்ணிலவும் வெங்கதிரும்!

பாடியவர்: காரிகிழார்
பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி
திணை: பாடாண்
துறை: செவியறிவுறூஉ; வாழ்த்தியலும் ஆம்
சிறப்பு: பாண்டியனின் மறமாண்பு

மூலப்பாடல்:

வாடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும்,
தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும்,
குணாஅது கரைபொரு தொடுகடல் குணக்கும்,
குடாஅது தொன்றுமுதிர் பொளவத்தின் குடக்கும்,
கீழது முப்புணர் அடுக்கிய முறைமுதற் கட்டின்
நீர்நிலை நிவப்பின் கீழும், மேலது
ஆனிலை உலகத் தானும், ஆனாது,
உருவும் புகழும் ஆகி, விரிசீர்த்
தெரிகோல் ஞமன்ன் போல, ஒரு திறம்
பற்றல் இலியரோ! நின் திறம் சிறக்க!
செய்வினைக்கு எதிர்ந்த தெவ்வர் தேஎத்துக்,
கடற்படை குளிப்ப மண்டி, அடர்ப் புகர்ச்
சிறுகண் யானை செவ்விதின் ஏவிப்,
பாசவற் படப்பை ஆர்எயில் பலதந்து,
அவ்வெயில் கொண்ட செய்வுறு நன்கலம்
பரிசில் மாக்கட்கு வரிசையின் நல்கிப்,
பணியியர் அத்தை நின் குடையே, முனிவர்
முக்கண் செல்வர் நகர்வலஞ் செயற்கே;
இறைஞ்சுக, பெரும, நின் சென்னி, சிறந்த
நான்மறை முனிவர் ஏந்துகை எதிரே;
வாடுக, இறைவ, நின் கண்ணி, ஒன்னார்
நாடுசுடு கமழ்புகை எறித்த லானே;
செலீஇயர் அத்தை, நின் வெகுளி, வால்இழை
மங்கையர் துனித்த வாள்முகத்து எதிரே;
ஆங்க, வென்றி எல்லாம் வென்றுஅகத்து அடக்கிய
தண்டா ஈகைத் தகைமாண் குடுமி!
தண்கதிர் மதியம் போலவும், தெறுசுடர்
ஒண்கதிர் ஞாயிறு போலவும்
மன்னிய, பெரும! நீ நிலமிசை யானே!

மூலப்பாடலின் வரிகள் பல இணையப் பதிப்புகளில் ஒத்த வடிவில் இடம்பெற்றுள்ளன.

உரைநடை விளக்கம்:

காரிகிழார் முதலில் பாண்டிய மன்னனின் புகழ் எவ்வளவு பரந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வாழ்த்துகிறார்.

வடக்கில் பனிபடர்ந்த உயர்ந்த மலைகளும், தெற்கில் குமரியும், கிழக்கிலும் மேற்கிலும் பெருங்கடல்களும் சூழ்ந்த இந்தப் பரந்த உலகம் முழுவதும் உனது உருவமும் புகழும் சிறந்து விளங்க வேண்டும் என்கிறார்.

பல்வேறு பொருட்களின் நிறை மற்றும் சமநிலையைச் சரியாகக் காட்டும் துலாக்கோலின் நடுநிலைத் தூண் எவ்வாறு ஒரு பக்கமும் சாயாமல் நிற்கிறதோ, அதுபோல நீயும் எந்த ஒரு பக்கத்திற்கும் சாயாமல் நடுநிலையுடன் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் எனப் புலவர் வாழ்த்துகிறார்.

போரில் பாண்டியனின் மறம்:

பகைவர்கள் செய்த தீவினைகளுக்கு எதிராகப் போருக்குச் செல்லும்போது, பாண்டியனின் படை கடலைப் போலப் பெருகி அவர்களின் நாட்டைச் சூழ்கிறது.

சிறிய கண்களையும் வலிமையான உடலையும் கொண்ட யானைகள் பகைவர்களின் பாதுகாப்பு மதில்களைத் தாக்குகின்றன. அவர்களின் அரண்கள் கைப்பற்றப்படுகின்றன.

அவ்வாறு வெற்றிபெற்று பகைவர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட சிறந்த அணிகலன்களையும் பொருட்களையும், மன்னனை நாடி வரும் பரிசிலர்களுக்கு அவரவர் தகுதிக்கேற்ப வழங்குகிறான்.

இதனால் பாண்டியனின் வீரத்துடன் அவனுடைய கொடைத்தன்மையும் வெளிப்படுகிறது.

இறைவனிடம் பணியும் அரசன்:

மன்னனுடைய வெண்கொற்றக் குடை, மூன்று கண்களையுடைய சிவபெருமானின் கோயிலை வலம் வரும்போது பணிவுடன் தாழ வேண்டும் என்று புலவர் வாழ்த்துகிறார்.

அதேபோல், சிறந்த நான்மறை அறிந்த முனிவர்கள் வாழ்த்துவதற்காகத் தங்கள் கைகளை உயர்த்தும்போது, மன்னனுடைய தலை அவர்களுக்கு முன் பணிய வேண்டும் என்கிறார்.

இதன் மூலம், மிகப்பெரிய வீரனாக இருந்தாலும் அறிஞர்களையும் அறத்தையும் மதிக்கும் பணிவு அரசனிடம் இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்து வெளிப்படுகிறது.

பகை நாட்டின் புகையால் மட்டுமே வாடும் மாலை:

“உன் தலையில் அணிந்திருக்கும் மலர்மாலை எப்போது வாட வேண்டும்?” என்று புலவர் ஒரு சிறப்பான வாழ்த்தை முன்வைக்கிறார்.

அது சாதாரணமாக வாடக்கூடாது.

பகைவரின் நாட்டை எரிக்கும் போரின் புகை அதன் மீது படும்போது மட்டுமே உன் மாலை வாடட்டும்!

என்பதே அந்த வாழ்த்து.

இது மன்னனின் போர்வீரத்தையும் வெற்றியையும் மிக வலிமையான காட்சியாக வெளிப்படுத்துகிறது.

மன்னனின் சினத்திற்கும் எல்லை உண்டு:

மன்னனுடைய போர்ச் சினம் பகைவர்களை எதிர்கொள்ளும்போது மட்டுமே வெளிப்பட வேண்டும்.

அவன் அணிந்த அணிகலன்களுடன் விளங்கும் தன் மனைவியரின் ஒளிமிகு முகத்திற்கு எதிரில் அந்தச் சினம் செல்லாமல் தணிய வேண்டும் என்கிறார்.

அதாவது, போரில் சிங்கமாகவும், இல்லத்தில் அன்புடையவனாகவும் மன்னன் இருக்க வேண்டும்.

இறுதி வாழ்த்து:

எல்லா வெற்றிகளையும் வென்று, அவற்றைத் தன் உள்ளத்தில் அடக்கி, வெற்றியின் பெருமையில் மயங்காமல், “தண்டா ஈகை” — குறையாத கொடைத்தன்மை — உடையவனாக விளங்கும் முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை புலவர் வாழ்த்துகிறார்.

அவன்:

“தண்கதிர் மதியம் போலவும்,
ஒண்கதிர் ஞாயிறு போலவும்”

இந்த உலகில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்கிறார்.

நிலவின் குளிர்ச்சியும், சூரியனின் ஒளியும் போல, அவனுடைய அருளும் வீரமும் புகழும் என்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே பாடலின் இறுதி வாழ்த்து.

பாடலின் மையக்கருத்து:

இந்தப் பாடலில் ஒரு சிறந்த அரசனுக்குத் தேவையான பல பண்புகள் ஒருங்கிணைந்து காட்டப்படுகின்றன:

வீரம் + நடுநிலைமை + அறம் + பணிவு + கொடை + சினக்கட்டுப்பாடு

பகைவரை வெல்லும் வலிமை மட்டும் போதாது.

• ஆட்சியில் நடுநிலைமை வேண்டும்.
• போரில் வீரம் வேண்டும்.
• அறிஞர்களிடம் பணிவு வேண்டும்.
• பரிசிலர்களிடம் கொடை வேண்டும்.
• குடும்பத்தில் அன்பு வேண்டும்.
• வெற்றிக்குப் பின்னரும் அடக்கம் வேண்டும்.

இதுவே காரிகிழார் காட்டும் சிறந்த அரசனின் உருவம்.

எளிய தமிழில்:

“பாண்டிய மன்னனே! உன் புகழ் உலகம் முழுவதும் பரவட்டும். நீ நீதியுடன், எந்தப் பக்கமும் சாயாமல் ஆட்சி செய். பகைவர்கள் எதிர்த்து வந்தால், உன் வலிமையான படையால் அவர்களின் அரண்களை வென்று வெற்றி பெறு. பெற்ற செல்வத்தை உன்னை நாடி வரும் புலவர்களுக்கும் பரிசிலர்களுக்கும் தகுதியறிந்து வழங்கு. அறிஞர்களையும் அறத்தையும் மதித்து பணிவுடன் இரு.

போரில் மட்டும் உன் சினத்தைக் காட்டு; உன் குடும்பத்தினரிடம் அன்புடன் இரு. வெற்றி பெற்றாலும் கர்வம் கொள்ளாமல், தொடர்ந்து கொடையளி. நிலவின் குளிர்ச்சியைப் போலவும், சூரியனின் ஒளியைப் போலவும் உன் புகழும் ஆட்சியும் இந்த உலகில் என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்.”

இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:

புறநானூறு பாடல் 6, ஒரு தலைவருக்கான மிகச் சிறந்த தலைமைத்துவக் கொள்கையை முன்வைக்கிறது.

“வெற்றி பெற்றவன் பெரியவன் அல்ல; வெற்றிக்குப் பின்னும் பணிவுடன் இருந்து, தன்னிடம் உள்ளதைப் பிறருடன் பகிர்பவனே பெரியவன்.”

மேலும், அதிகாரம் கொண்ட ஒருவர்:

நீதியில் நடுநிலை,
செயலில் வீரியம்,
அறிஞர்களிடம் பணிவு,
மக்களிடம் கொடை,
உறவுகளில் அன்பு

ஆகியவற்றை கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் காலத்தால் அழியாத செய்தி.

ஒரு வரியில்:

“வீரத்தில் சூரியனாகவும், அருளில் நிலவாகவும் விளங்குவதே சிறந்த அரசாட்சி.”