புறநானூறு – பாடல் 4:

தாயற்ற குழந்தை!:

பாடியவர்: பரணர்
பாடப்பட்டோன்: சோழன் உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னி
திணை: வஞ்சி
துறை: கொற்ற வள்ளை

பாடலின் சிறப்பு:

இப்பாடல் சோழ மன்னனின் படைப்பெருக்கம், போர்த்திறன், வீரச்சிறப்பு மற்றும் வெற்றியை மிகச் சிறப்பான உவமைகளின் மூலம் எடுத்துரைக்கிறது. போர்க்களத்தில் காணப்படும் வாள், வீரக்கழல், கேடயம், குதிரை, யானை, தேர் ஆகிய அனைத்தையும் இயற்கையின் வலிமையான காட்சிகளோடு புலவர் ஒப்பிடுகிறார்.

மூலப்பாடல்:

வாள்,வலந்தர, மறுப் பட்டன
செவ் வானத்து வனப்புப் போன்றன!
தாள், களங்கொளக், கழல் பறைந்தன
கொல் ஏற்றின் மருப்புப் போன்றன;
தோல்; துவைத்து அம்பின் துனைதோன்றுவ,
நிலைக்கு ஒராஅ இலக்கம் போன்றன;
மாவே, எறிபதத்தான் இடங் காட்டக்,
கறுழ் பொருத செவ் வாயான்,
எருத்து வவ்விய புலி போன்றன;
களிறே, கதவு எறியாச், சிவந்து, உராஅய்,
நுதி மழுங்கிய வெண் கோட்டான்,
உயிர் உண்ணும் கூற்றுப் போன்றன;
நீயே, அலங்கு உளைப் பரீஇ இவுளிப்
பொலந் தேர்மிசைப் பொலிவு தோன்றி,
மாக் கடல் நிவந் தெழுதரும்
செஞ் ஞாயிற்றுக் கவினை மாதோ!
அனையை ஆகன் மாறே,
தாயில் தூவாக் குழவி போல,
ஓவாது கூஉம், நின் உடற்றியோர் நாடே.

உரைநடை விளக்கம்:

போரில் வெற்றிபெற்ற உன் வாள், எதிரிகளின் குருதியால் மீண்டும் மீண்டும் தோய்ந்து செவ்வானத்தைப் போலச் சிவந்து அழகுடன் விளங்குகிறது.

போர்க்களத்தில் தொடர்ந்து போரிட்டதால் உன் வீரர்களின் கால்களில் அணிந்திருந்த கழல்கள் தேய்ந்து, அவற்றின் அழகிய வேலைப்பாடுகள் மறைந்து, கொல்லும் காளையின் கொம்புகளைப் போல தோற்றமளிக்கின்றன.

அம்புகள் தைத்து துளைகள் நிறைந்த உன் வீரர்களின் கேடயங்கள், குறி தவறாமல் அம்புகள் பாய்ந்த இலக்குப் பலகைகளைப் போல காணப்படுகின்றன.

போரில் காயமடைந்து குருதியால் சிவந்த குதிரைகளின் வாய்கள், இரையைப் பறித்துப் பசியுடன் நிற்கும் புலியின் வாயைப் போல பயங்கரமாகத் தோன்றுகின்றன.

போர்க்களத்தில் கதவுகளை உடைத்து முன்னேறும், காயங்களால் சிவந்து, நெற்றியில் தாக்குதலால் ஏற்பட்ட அடையாளங்களுடன் விளங்கும் வெண்கொம்புடைய யானைகள், உயிரைப் பறிக்கும் கூற்றுவனைப் போல அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இவ்வாறு உன் படையின் ஒவ்வொரு கூறும் போர்க்களத்தில் அச்சத்தையும் அழிவையும் ஏற்படுத்துகிறது.

ஆனால், இத்தகைய பேராற்றல் கொண்ட படையுடன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரில் நீ தோன்றும்போது, பெருங்கடலிலிருந்து உதிக்கும் செவ்வண்ணச் சூரியனைப் போல ஒளிமிக்க தோற்றத்துடன் விளங்குகிறாய்.

உன் படையால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பகைவர்களின் நாடு, தாயை இழந்த குழந்தை தாயைத் தேடி அழுவது போல, உன்னை இழந்து ஓயாமல் அழுது புலம்புகிறது.

இதுவே இப்பாடலின் மிக வலிமையான இறுதி உவமை.

உவமைகளில் வெளிப்படும் வீரக்காட்சி:

இவ்வாறு ஒரே பாடலில் வாள் → காளை → இலக்கு → புலி → கூற்று → சூரியன் → தாயற்ற குழந்தை என்ற தொடர்ச்சியான காட்சிகளை உருவாக்கி, போரின் கொடுமையையும் மன்னனின் வீரத்தையும் பரணர் வலிமையாகப் பதிவு செய்கிறார்.

பாடலின் மையக்கருத்து:

இப்பாடலின் முதன்மையான கருத்து சோழன் இளஞ்சேட் சென்னியின் போர்வெற்றியும் படைவலிமையும் ஆகும்.

புலவர் மன்னனின் வலிமையை நேரடியாகச் சொல்லாமல், போர்க்களத்தில் தோன்றும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் இயற்கையின் மிகப்பெரிய சக்திகளுடன் ஒப்பிடுகிறார்.

குறிப்பாக, இறுதியில் வரும் “தாயில் தூவாக் குழவி போல” என்ற உவமை மிகவும் உருக்கமானது. மன்னனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பகைநாடு, தாயை இழந்த குழந்தையைப் போல பாதுகாப்பற்ற நிலையில் அழுகிறது என்று புலவர் கூறுகிறார்.

எளிய தமிழில்:

“சோழ மன்னனே! போரில் உன் வாள் குருதியால் சிவந்து செவ்வானம் போலக் காட்சியளிக்கிறது. உன் வீரர்களின் கழல்கள் காளையின் கொம்புகளைப் போலவும், அம்புகள் தைத்த கேடயங்கள் இலக்குகளைப் போலவும், குருதி படிந்த குதிரைகள் புலிகளைப் போலவும், போர்யானைகள் உயிரைப் பறிக்கும் கூற்றுவனைப் போலவும் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இத்தகைய வலிமையான படையுடன் நீ தேரில் தோன்றும்போது, கடலிலிருந்து உதிக்கும் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்கிறாய். உன்னால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பகைவர்களின் நாடோ, தாயை இழந்த குழந்தையைப் போல ஆதரவின்றி அழுது புலம்புகிறது.”

இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:

இந்தப் பாடல் சங்ககாலப் போர்வீரத்தை எடுத்துக்காட்டினாலும், அதன் இலக்கியச் சிறப்பு காட்சிகளை உவமைகளாக மாற்றும் கவித்திறனில் உள்ளது.

ஒரு போர்க்களத்தை வெறும் போர்க்களமாகக் காட்டாமல், வாள் முதல் யானை வரை ஒவ்வொரு பொருளையும் வேறு ஓர் இயற்கைக் காட்சியுடன் இணைத்து, வாசகரின் கண்முன்னே ஒரு மாபெரும் காட்சிப்படத்தை உருவாக்குகிறார் பரணர்.

ஒரு வரியில்:

“வீரத்தின் வலிமையை இயற்கையின் பேராற்றலோடு ஒப்பிட்டு வரையும் பரணரின் போர்க்காட்சிப் பாடல் – புறநானூறு 4.”