அகநானூறு – பாடல் 5:
பாடியவர்: பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ
திணை: பாலை
கூற்று: தலைவன் தன் நெஞ்சிடம் கூறியது
துறை: பொருளீட்டுவதற்காகத் தலைவியைப் பிரிந்து செல்ல நினைத்த தலைவன், அவளது துயரத்தை நினைத்து தன் செலவைத் தவிர்த்தல்.
தொகுதி: களிற்றியானை நிரை
அகநானூற்றின் பாடல் எண் அமைப்பில் 1, 3, 5, 7, 9 போன்ற ஒற்றைப்படை எண்கள் பாலைத் திணைக்குரியவை. பாடல் 5-ஐ பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ பாடியதாகவும், இது தலைவன் தன் நெஞ்சிடம் கூறும் பாடலாகவும் தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம், Project Madurai மற்றும் பிற பதிப்புகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.
மூலப்பாடல்:
அளி நிலை பொறாஅது அமரிய முகத்தள்,
விளி நிலை கொள்ளாள், தமியள், மென்மெல,
நலம் மிகு சேவடி நிலம் வடுக் கொளாஅ,
குறுக வந்து, தன் கூர் எயிறு தோன்ற
வறிது அகத்து எழுந்த வாய் அல் முறுவலள்,
கண்ணியது உணரா அளவை, ஒண்ணுதல்,
வினை தலைப்படுதல் செல்லா நினைவுடன்
முளிந்த ஓமை முதையல்அம் காட்டு,
பளிங்கத்து அன்ன பல் காய் நெல்லி,
மோட்டு இரும் பாறை, ஈட்டு வட்டு ஏய்ப்ப,
உதிர்வன படூஉம் கதிர் தெறு கவாஅன்,
மாய்த்த போல மழுகு நுனை தோற்றி,
பாத்தியன்ன குடுமிக் கூர்ங் கல்,
விரல் நுதி சிதைக்கும் நிரை நிலை அதர,
பரல் முரம்பு ஆகிய பயம் இல், கானம்
இறப்ப எண்ணுதிர் ஆயின் “அறத்தாறு
அன்று” என மொழிந்த தொன்றுபடு கிளவி
அன்ன ஆக' என்னுநள் போல,
முன்னம் காட்டி, முகத்தின் உரையா,
ஓவச் செய்தியின் ஒன்று நினைந்து ஒற்றி,
பாவை மாய்த்த பனிநீர் நோக்கமொடு,
ஆகத்து ஒடுக்கிய புதல்வன் புன் தலைத்
தூ நீர் பயந்த துணை அமை பிணையல்
மோயினள் உயிர்த்த காலை, மா மலர்
மணி உரு இழந்த அணி அழி தோற்றம்
கண்டே கடிந்தனம், செலவே – ஒண்டொடி
உழையம் ஆகவும் இனைவோள்
பிழையலள்மாதோ, பிரிதும் நாம் எனினே!
எளிய உரைநடை விளக்கம்:
தலைவன் தனது நெஞ்சிடம் பேசுகிறான்:
“நம் தலைவி நம்மிடம் கொண்டுள்ள அன்பைத் தாங்க முடியாமல் மாறுபட்ட முகத்துடன் இருக்கிறாள். நாம் அவளை அழைத்தாலும் உடனே வரவில்லை; தனியாக, மெதுவாக நடந்து வந்து நம்மை அணுகுகிறாள். அவளுடைய இயல்பான புன்னகைக்கு மாறாக, தன் கூரிய பற்கள் சிறிது தெரியுமாறு ஒரு செயற்கையான முறுவலை மட்டுமே செய்கிறாள்.
அவள் என் மனத்தில் உள்ள எண்ணத்தை அறிந்துவிட்டாள். பொருள் ஈட்டுவதற்காக அவளைப் பிரிந்து செல்ல நான் நினைப்பதை அவள் உணர்ந்துவிட்டாள். நான் செல்ல நினைக்கும் வழி எளிதானதல்ல. உலர்ந்த ஓமை மரங்கள் நிறைந்த பழைய காடு; பளிங்கைப் போன்ற நெல்லிக்காய்கள் பாறைகளில் சிதறிக் கிடக்கின்றன; சூரிய வெப்பத்தால் காய்ந்த மலைப்பாதைகள்; விரல்களின் நுனியையே காயப்படுத்தும் கூர்மையான கற்கள்; பரல்கள் நிறைந்த கடினமான பாதைகள்—இவை அனைத்தும் நிறைந்த கொடிய பாலை நிலம் அது.
அத்தகைய காட்டைக் கடந்து செல்ல நான் நினைத்தபோது, ‘நாம் பிரிவது அறநெறி அன்று’ என்று முன்பு நான் கூறிய சொற்களை அவள் தன் முகக்குறிப்பால் எனக்கு நினைவூட்டுகிறாள். அவள் நேரடியாக எதுவும் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவளுடைய முகமே ஒரு ஓவியம் போல அவளுடைய துயரத்தைச் சொல்லுகிறது.
தன் குழந்தையை மார்போடு அணைத்துக்கொண்ட அவள், குழந்தையின் தலையில் அணிந்திருந்த தூய மலர் மாலையை முகர்ந்து பெருமூச்சு விடுகிறாள். அந்த நேரத்தில், வெப்பத்தால் வாடி தன் நீலநிற அழகை இழந்த மலரைப் போன்ற அவளுடைய தோற்றத்தை நான் காண்கிறேன்.
அவளைப் பார்த்த பிறகு, ‘நான் பொருள் ஈட்டுவதற்காக இப்போது செல்லக்கூடாது’ என்று என் பயண எண்ணத்தை கைவிட்டுவிட்டேன்.
நான் அருகில் இருந்தால்கூட வருந்தும் அளவுக்கு அன்பு கொண்டவள் அவள். அப்படியிருக்க, ‘நாம் பிரிந்து செல்வோம்’ என்று நான் கூறினால் அவள் உயிரோடு இருப்பாளா? இல்லை. ஆகவே, அவளை விட்டுப் பிரிந்து செல்வது சரியல்ல.”
பாடலின் மையக்கருத்து:
பொருள் தேடும் கடமைக்கும், காதல் துணையைப் பிரியாமல் காப்பதற்கும் இடையே நடைபெறும் தலைவனின் உள்ளப் போராட்டமே இப்பாடலின் மையக்கருத்து.
தலைவன் பொருள் ஈட்ட விரும்புகிறான். ஆனால் அவன் செல்ல வேண்டிய பாதை கொடிய பாலை நிலம். அதைவிட முக்கியமாக, அவன் பிரிவைத் தாங்க முடியாத தலைவியின் முகம் அவனைத் தடுக்கிறது. இறுதியில் அன்பின் முன்னால் பொருளாசை தோல்வியடைகிறது.
இலக்கியச் சிறப்புகள்:
1. பாலை நிலத்தின் கொடுமை
உலர்ந்த ஓமை மரங்கள், நெல்லிக்காய்கள், வெப்பம் தாக்கிய பாறைகள், கூர்மையான கற்கள், பரல்கள் நிறைந்த பாதைகள் ஆகியவற்றின் மூலம் பாலை நிலத்தின் கடினத்தன்மை மிகத் தெளிவாக வரையப்படுகிறது.
2. முகமே மொழியாகிறது
தலைவி நேரடியாகத் தன் எதிர்ப்பைச் சொல்லவில்லை. அவளுடைய முகக்குறிப்பு, கண்ணீர், செயற்கையான புன்னகை, பெருமூச்சு ஆகியவையே அவளுடைய உள்ளத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. “முகத்தின் உரையா ஓவச் செய்தி” என்பது இந்தக் காட்சியின் அழகிய இலக்கியச் சிறப்பு.
3. குழந்தையும் மலர் மாலையும்
தலைவி குழந்தையை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு அதன் தலையில் உள்ள மலர் மாலையை முகர்கிறாள். பின்னர் அந்த மலர்கள் வெப்பத்தால் தங்கள் நிறத்தையும் அழகையும் இழந்ததைப் பார்க்கிறாள். இந்தக் காட்சி தலைவியின் வாடிய மனநிலைக்கு இயற்கையான உருவகமாக அமைகிறது.
4. அறம் சார்ந்த சிந்தனை
“நாம் பிரிவது அறநெறி அன்று” என்று முன்பு கூறிய தலைவனின் சொற்களையே தலைவி அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறாள். காதல் என்பது வெறும் உணர்ச்சி மட்டுமல்ல; அது பொறுப்பு மற்றும் அறத்துடனான உறவு என்பதையும் பாடல் சுட்டுகிறது.
5. நெஞ்சுடன் உரையாடல்
தலைவன் தன் நெஞ்சையே தனியாக அழைத்து அறிவுறுத்துவது சங்க அகப்பாடல்களில் காணப்படும் உளவியல் நயத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. வெளிப்புறப் பயணத்தைவிட அவனுடைய உள்ளத்தில் நடைபெறும் போராட்டமே பாடலின் உண்மையான பயணமாகிறது.
இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:
பொருள் வாழ்க்கையை வளப்படுத்தலாம்; ஆனால் அன்புக்குரியவர்களின் மனதை இழந்து பெறப்படும் பொருள் முழுமையான வெற்றியாகாது.
இப்பாடல் நமக்கு ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடத்தைத் தருகிறது:
“பொருளைத் தேடிச் செல்லும் பாதையில் அன்பை இழந்துவிடாதே.”
