புறநானூறு – பாடல் 10:
குற்றமும் தண்டனையும்!
பாடியவர்: ஊன் பொதி பசுங் குடையார்
பாடப்பட்டவர்: சோழன் நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி
திணை: பாடாண்
துறை: இயன்மொழி
மூலப்பாடல்:
வழிபடு வோரை வல்லறி தீயே!
பிறர்பழி கூறுவோர் மொழிதேற் அலையே;
நீமெய் கண்ட தீமை காணின்,
ஒப்ப நாடி அத்தக ஒறுத்தி;
வந்து, அடி பொருந்தி, முந்தை நிற்பின்,
தண்டமும் தணிதி, நீ பண்டையிற் பெரிதே;
அமிழ்துஅட்டு ஆனாக் கமழ்குய் அடிசில்
வருநர்க்கு வரையா வசையில் வாழ்க்கை
மகளிர் மலைத்தல் அல்லது, மள்ளர்
மலைத்தல் போகிய, சிலைத்தார் மார்ப!
செய்து இரங்கா வினைச், சேண் விளங்கும் புகழ்,
நெய்தலங் கானல் நெடியோய்!
எய்த வந்தனம் யாம்; ஏத்துகம் பலவே!
இந்த மூலப்பாடல் பதிப்பு புறநானூறு தொகுப்பின் பிற இணையப் பதிப்புகளுடனும் ஒப்பிடப்படுகிறது.
உரைநடை விளக்கம்:
புலவர் முதலில் சோழ மன்னனின் ஒரு முக்கியமான ஆட்சிப் பண்பைப் பாராட்டுகிறார்.
“உன்னை வணங்கி உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுவோரின் இயல்பை நன்கு அறிந்தவன் நீ. பிறர் கூறும் பழிச்சொற்களை அப்படியே நம்பிவிடாதவன்.”
ஒருவர் மற்றொருவரைப் பற்றி குற்றம் கூறினால், அதை உடனடியாக உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ளாமல், மன்னன் உண்மை என்ன என்பதை ஆராய வேண்டும்.
அதாவது, ஒரு குற்றச்சாட்டு எழுந்தவுடன் ஒருவரைத் தண்டிப்பது கூடாது.
குற்றத்தை ஆராய்ந்து தண்டித்தல்:
ஒருவன் செய்த தீமையை மன்னன் நேரடியாகக் கண்டால், அவனுடைய குற்றத்தின் தன்மையை ஆராய்ந்து, அதற்குத் தகுந்த தண்டனையை வழங்க வேண்டும்.
இங்கு மிக முக்கியமான அரசியல் அறம் ஒன்று கூறப்படுகிறது:
“குற்றத்திற்கு ஏற்ற தண்டனை.”
குற்றம் சிறியதாக இருந்தால் சிறிய தண்டனை; பெரியதாக இருந்தால் அதற்கேற்ற தண்டனை.
மன்னன் தன் கோபத்தின் அடிப்படையில் தண்டிக்கக் கூடாது.
மனம் திருந்தியவருக்கு மன்னிப்பு:
தண்டனை வழங்கப்பட்ட ஒருவன் பின்னர் மன்னனிடம் வந்து, அவன் காலில் விழுந்து, “இனி நான் தவறு செய்யமாட்டேன்” என்று மனம் திருந்தி நிற்கிறான் என்றால், அவனுடைய தண்டனையைத் தணிக்க வேண்டும்.
இதைத்தான் புலவர்:
“தண்டமும் தணிதி”
என்று குறிப்பிடுகிறார்.
இதில் ஒரு மிகச் சிறந்த ஆட்சிக் கொள்கை உள்ளது:
நீதி தண்டனையை வழங்க வேண்டும்; கருணை திருந்தியவருக்கு மன்னிப்பை வழங்க வேண்டும்.
மன்னனின் விருந்தோம்பல்:
பாடலின் அடுத்த பகுதியில் சோழ நாட்டின் செழிப்பும் விருந்தோம்பலும் அழகாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
அமிழ்தம் போன்ற சுவையுடைய உணவு, நறுமணம் வீசும் அடிசில் போன்ற உணவுகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன.
மன்னனை நாடி வருபவர்களுக்கு வரம்பில்லாமல் உணவு வழங்கப்படுகிறது.
அதனால் அந்த நாட்டின் மகளிர் விருந்தினர்களுக்கு உணவு வழங்குவதில் தொடர்ந்து ஈடுபடுகின்றனர்.
மன்னனுடைய நாட்டில்:
வீரமும் உள்ளது;
விருந்தோம்பலும் உள்ளது.
இது சங்ககால அரசாட்சியின் இரண்டு முக்கிய முகங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
“சிலைத்தார் மார்ப!”
போரில் வில்லை ஏந்திய வீரர்கள் நிறைந்த மன்னனே!
உன் மார்பு போரின் வலிமையை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆனால் அதே மன்னனுடைய நாட்டில் வரும் விருந்தினர்களுக்கு உணவும் அன்பும் குறைவின்றி வழங்கப்படுகிறது.
இதன் மூலம் புலவர் ஒரு சிறந்த மன்னனின் இரு தன்மைகளை இணைக்கிறார்:
⚔️ பகைவரிடம் – வீரன்
🍚 விருந்தினரிடம் – வள்ளல்
மன்னனின் புகழ்:
இறுதியில் புலவர், “செய்து இரங்கா வினை” உடையவனே என்று மன்னனைப் புகழ்கிறார்.
அதாவது, ஒரு செயலைத் தொடங்கிய பின்னர் தயக்கமின்றி அதை நிறைவேற்றும் ஆற்றல் கொண்டவன்.
அவனுடைய புகழ் தொலைதூரங்களிலும் பரவி விளங்குகிறது.
அத்தகைய மன்னனைச் சந்தித்து அவனைப் போற்றுவதற்காகவே புலவர்கள் வந்துள்ளனர்.
பாடலின் மையக்கருத்து:
புறநானூறு பாடல் 10-ன் மிக முக்கியமான செய்தி:
“நீதி + ஆராய்ச்சி + தண்டனை + மன்னிப்பு + விருந்தோம்பல்”
ஒரு சிறந்த அரசன்:
- பிறர் கூறும் பழியை உடனே நம்பக்கூடாது.
- குற்றத்தை ஆராய வேண்டும்.
- குற்றத்திற்குத் தகுந்த தண்டனை வழங்க வேண்டும்.
- மனம் திருந்தியவருக்கு தண்டனையைத் தணிக்க வேண்டும்.
- தன்னை நாடி வருபவர்களுக்கு உணவு வழங்க வேண்டும்.
- பகைவரிடம் வீரத்தையும், பிறரிடம் கருணையையும் காட்ட வேண்டும்.
இதுவே இப்பாடலில் காட்டப்படும் சிறந்த அரசனின் பண்புகள்.
எளிய தமிழில்:
“சோழ மன்னனே! உன்னை நாடி வருபவர்களின் தன்மையை நன்கு அறிந்தவன் நீ. பிறர் கூறும் பழியை உடனே நம்பாமல், உண்மையை ஆராய்ந்து செயல்படுகிறாய். ஒருவர் தவறு செய்திருப்பது உண்மையாகத் தெரிந்தால், அந்தக் குற்றத்திற்குத் தகுந்த தண்டனையை வழங்குகிறாய். ஆனால் பின்னர் அவன் மனம் திருந்தி உன்னிடம் வந்து பணிந்தால், அவனுடைய தண்டனையைக் குறைக்கிறாய்.
உன் நாட்டில் உன்னை நாடி வருபவர்களுக்கு சுவையான உணவு குறைவின்றி வழங்கப்படுகிறது. போரில் வீரர்களும், விருந்தினர்களிடம் வள்ளன்மையும் கொண்ட நீண்ட புகழுடைய மன்னனே! உன்னைப் போற்றுவதற்காக நாங்கள் வந்துள்ளோம்.”
இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:
இந்தப் பாடல் ஒரு முக்கியமான நீதிக் கொள்கையை நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது:
“குற்றச்சாட்டை நம்புவதற்கு முன் உண்மையை ஆராய வேண்டும்.”
இது அரசனுக்கு மட்டுமல்ல.
இன்றைய குடும்பம், நிறுவனம், சமூகம், நிர்வாகம் என எல்லா இடங்களிலும் பொருந்தும்.
ஒருவரைப் பற்றி மற்றொருவர் கூறிய குற்றச்சாட்டை மட்டும் வைத்து முடிவு செய்வது தவறு.
உண்மை → விசாரணை → தகுந்த தீர்ப்பு → மனம் திருந்தினால் கருணை
என்ற முறையே சிறந்த நீதிநெறியாகும்.
ஒரு வரியில்:
“உண்மையை ஆராய்ந்து தண்டிப்பதும், மனம் திருந்தியவரை மன்னிப்பதும் நல்லாட்சியின் அடையாளம்.”
