அகநானூறு – பாடல் 11:
பாடியவர்: ஔவையார்
திணை: பாலை
கூற்று: தலைவி தோழியிடம் கூறியது
தொகுதி: களிற்றியானை நிரை
அடிகள்: 15
முக்கிய உணர்வு: பிரிவுத்துயரம், உடன்செல்ல முடியாத ஏக்கம், காதலின் அணைப்பு நினைவு.
மூலப்பாடல்:
வானம் ஊர்ந்த வயங்கொளி மண்டிலம்
நெருப்பெனச் சிவந்த உருப்பவிர் அங்காட்டு,
இலையில மலர்ந்த முகையில் இலவம்
கலிகொள் ஆயம் மலிபுதொகுபு எடுத்த
அஞ்சுடர் நெடுங்கொடி பொற்பத் தோன்றி,
கயந்துகள் ஆகிய பயம்தபு கானம்
எம்மொடு கழிந்தனர் ஆயின், கம்மென,
வம்புவிரித் தன்ன பொங்குமணற் கானயாற்றுப்,
படுசினை தாழ்ந்த பயிலிணர் எக்கர்,
மெய்புகுவு அன்ன கைகவர் முயக்கம்
அவரும் பெறுகுவர் மன்னே! நயவர,
நீர்வார் நிகர்மலர் கடுப்ப, ஓ மறந்து
அறுகுளம் நிறைக்குந போல, அல்கலும்
அழுதல் மேவல வாகிப்
பழிதீர் கண்ணும் படுகுவ மன்னே!
எளிய உரைநடை விளக்கம்:
தலைவி தன் தோழியிடம் கூறுகிறாள்:
“தோழி! வானத்தில் நகரும் சூரியன் நெருப்பைப் போலச் சுடும் அந்தப் பாலை நிலத்தைக் கடந்து, என் தலைவன் பொருள் தேடிச் சென்றிருக்கிறான்.
இலைகள் இல்லாமலேயே இலவ மரங்கள் மலர்களால் நிறைந்திருக்கின்றன. அவை விழாக்காலத்தில் மகளிர் கைகளில் ஏந்திச் செல்லும் நீண்ட விளக்குத் தொடர்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன. நீரற்றுப் போன குளங்கள் தூசியடைந்துள்ளன; மணல் நிறைந்த காட்டாறுகளின் கரைகள் துணியை விரித்ததுபோலப் பரந்து கிடக்கின்றன.
அவன் என்னையும் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும்!
அந்தப் பாலைப் பாதையில், மணல் மேடுகளில் தாழ்ந்து நிற்கும் மலர்க் கிளைகளுக்கிடையில், நான் அவனை என் உடலோடு உடல் கலப்பதுபோல் இறுகத் தழுவியிருக்கலாம். அந்த அன்பான அணைப்பை அவனும் பெற்றிருப்பான்.
இப்போது அவன் தனியாகச் செல்கிறான்; நானோ இங்கே தனியாக இருந்து அழுகிறேன்.
நீர் வற்றிய குளத்தை மீண்டும் நீர் நிரப்புவது போல, என் கண்ணீரும் இடைவிடாமல் பெருகுகிறது. ஆனால் அவன் என்னையும் அழைத்துச் சென்றிருந்தால், என் கண்கள் கண்ணீர் சிந்தாமல் அமைதியாக இருந்திருக்கும்; அவனுக்கும் என் அன்பான அணைப்பு கிடைத்திருக்கும்.”
பாடலின் மையக்கருத்து:
“பிரிவைவிட, பிரிவின் போது உடனிருக்க முடியாத ஏக்கமே கொடியது.”
தலைவன் பொருள் ஈட்டுவதற்காகப் பாலை நிலத்தைக் கடந்து செல்கிறான். தலைவி அவனுடன் செல்ல முடியாத நிலையில் இருக்கிறாள். அதனால் அவளுடைய மனம் ஒரு கற்பனைப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறது:
“நானும் அவனுடன் சென்றிருந்தால்…”
என்ற எண்ணமே முழுப் பாடலின் உயிராகிறது.
பாலை நிலத்தின் வெப்பம், வறட்சி, மணல் ஆகியவை வெளிப்புற உலகின் கொடுமை; தலைவியின் கண்ணீர் மற்றும் ஏக்கம் அவளுடைய உள்ளுலகின் பாலை நிலம்.
இலக்கியச் சிறப்புகள்:
1. பாலை நிலத்தின் கொடுமை
சுடும் சூரியன், இலைகளற்ற இலவ மரங்கள், நீரற்ற குளங்கள், மணல் நிறைந்த காட்டாறு ஆகியவற்றின் மூலம் பாலை நிலம் கண்முன் நிறுத்தப்படுகிறது.
2. விளக்குத் தொடர்களைப் போன்ற இலவ மலர்கள்
இலைகள் இல்லாத இலவ மரத்தில் மலர்கள் மட்டும் அடர்ந்து மலர்வது, விழாக்களில் மகளிர் கூட்டமாக ஏந்திச் செல்லும் ஒளிரும் விளக்குத் தொடர்களைப் போன்றதாக உவமிக்கப்படுகிறது. இது பாடலின் மிக அழகான காட்சிப்படிமங்களில் ஒன்று.
3. “உடல் புகுதல்” போன்ற அணைப்பு
“மெய்புகுவு அன்ன கைகவர் முயக்கம்” என்ற சொற்றொடர் காதலர்களின் ஆழமான அணைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. தலைவி தலைவனுடன் இருந்திருக்க வேண்டிய நெருக்கத்தை நினைவில் மீட்டெடுக்கிறாள்.
4. கண்ணீர் – குளம் என்ற உவமை
நீர் வற்றிய குளத்தை கால்வாய் நீர் நிரப்புவது போல, தலைவியின் கண்ணீர் பெருகுகிறது. இங்கு வற்றிய குளம் → நிறையும் குளம் என்ற இயற்கைக் காட்சி, வறண்ட மனம் → கண்ணீரால் நிரம்பிய மனம் என்ற உணர்வாக மாற்றப்படுகிறது.
5. இயற்கையும் அக உணர்வும்
பாடலில் பாலை நிலத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் தலைவியின் மனநிலையோடு இணைகிறது:
வெப்பம் → பிரிவின் வேதனை
வறண்ட குளம் → தனிமை
பெருகும் நீர் → கண்ணீர்
மணற்பரப்பு → நீண்ட பயணம்
அணைப்பு → பிரிவில் இழந்த இன்பம்
6. ஔவையாரின் பெண் குரல்
இப்பாடலின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், தலைவியின் காதல் மற்றும் உடனிருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் தயக்கமின்றி, இயல்பாகவும் நேர்மையாகவும் வெளிப்படுவது. சங்க அக இலக்கியத்தில் பெண்ணின் உள்ளுணர்வை இவ்வளவு நேரடியாகப் பதிவு செய்யும் கவித்துவம் மிகவும் சிறப்பானது.
இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:
“அன்புக்குரியவருடன் பயணிக்க முடியாதபோது, மனம் அவருடன் பயணித்துக்கொண்டே இருக்கும்.”
உடல்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் இருந்தாலும், உண்மையான அன்பில் நினைவுகளும் ஏக்கமும் ஒருவரை மற்றொருவருடன் இணைத்துக்கொண்டே இருக்கும்.
ஒரு வரியில் பாடலின் கருத்து:
“தலைவன் பாலை வழியே சென்றான்; தலைவியின் நெஞ்சமோ அவனுடன் சென்றது.”
