புறநானூறு – பாடல் 11:
பெற்றனர்! பெற்றிலேன்!
பாடியவர்: பேய்மகள் இளவெயினியார்
பாடப்பட்டவர்: சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ
திணை: பாடாண்
துறை: பரிசில் கடாநிலை
பாடலின் பின்னணி:
இப்பாடல் சற்று வித்தியாசமானது. புலவர், மன்னனின் வீரத்தையும் வள்ளன்மையையும் புகழ்ந்து, தமக்கும் பரிசில் கிடைக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.
மன்னன் வெற்றிபெற்ற வீரன். அவனைப் பாடிய பாடினி அணிகலன்களைப் பெற்றாள்; அவளுடன் இசையமைத்துப் பாடிய பாணன் வெள்ளி நாரால் தொடுக்கப்பட்ட தங்கத் தாமரைப் பூவைப் பெற்றான். ஆனால் பாடலைப் பாடிய பேய்மகள் இளவெயினியார் மட்டும் “நான் எதையும் பெறவில்லை!” என்று கூறுகிறார். இதுவே “பெற்றனர்! பெற்றிலேன்!” என்ற தலைப்பின் அடிப்படை.
மூலப்பாடல்:
அரி மயிர்த் திரள் முன்கை
வால் இழை, மட மங்கையர்
வரி மணற் புனை பாவைக்குக்
குலவுச் சினைப் பூக் கொய்து
தண் பொருநைப் புனல் பாயும்
விண் பொருபுகழ், விறல்வஞ்சிப்
பாடல் சான்ற விறல்வேந் தனும்மே
வெப் புடைய அரண் கடந்து,
துப்புறுவர் புறம்பெற் றிசினே:
புறம் பொற்ற வய வேந்தன்
மறம் பாடிய பாடினி யும்மே,
ஏர் உடைய விழுக் கழஞ்சின்,
சீர் உடைய இழை பெற்றிசினே!
இழை பெற்ற பாடி னிக்குக்
குரல் புணர்சீர்க் கொளைவல்பாண் மகனும்மே.
என ஆங்கு,
ஒள்அழல் புரிந்த தாமரை
வெள்ளி நாரால் பூப்பெற் றிசினே.
மூலப்பாடல் விக்கிமூலம், தமிழ்ச் சுரங்கம், தமிழ் இணையத் தரவுத்தளப் பதிப்புகள் ஆகியவற்றில் ஒத்த வடிவில் இடம்பெறுகிறது.
உரைநடை விளக்கம்:
தண்பொருநை ஆறு பாயும் விறல்வஞ்சி நகரம் புகழிலும் வீரத்திலும் சிறந்து விளங்குகிறது.
அந்தப் பொருநை ஆற்றின் கரையில், மென்மையான கைகளையும் அழகிய அணிகலன்களையும் கொண்ட இளம் பெண்கள் மணலில் பாவை செய்து, மரக்கிளைகளிலிருந்து மலர்களைப் பறித்து அதற்குச் சூட்டி, பின்னர் ஆற்றின் குளிர்ந்த நீரில் விளையாடுகின்றனர்.
அத்தகைய வளமும் அழகும் கொண்ட வஞ்சியின் மன்னன் சேரமான் பெருங்கடுங்கோ.
அவன் வெப்பம் மிகுந்த வலிமையான அரண்களைக் கூடக் கடந்து வெற்றி பெறுகிறான். வலிமை மிக்க பகை மன்னர்களைத் தோற்கடித்து, அவர்களின் நாட்டைத் தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவருகிறான்.
அவனுடைய வீரத்தைப் பாடிய ஒரு பாடினி, மன்னனிடமிருந்து சிறப்பான அணிகலன்களைப் பரிசாகப் பெற்றாள்.
அவளுடன் குரல் இணைத்து இசை பாடிய பாணனும், வெள்ளி நாரால் கட்டப்பட்ட அழகிய தங்கத் தாமரைப் பூவை பரிசாகப் பெற்றான்.
ஆனால், இவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் புலவர் கூறுகிறார்:
“அவர்கள் பெற்றனர்; நான் மட்டும் பெறவில்லை!”
இதுவே “பெற்றனர்! பெற்றிலேன்!” என்ற பாடலின் நகைச்சுவை கலந்த பரிசில் வேண்டுகோள்.
“பரிசில் கடாநிலை” என்றால் என்ன?
பரிசில் என்பது புலவர்கள், பாடகர்கள், பாணர்கள் போன்றோர் வள்ளல்களிடமிருந்து பெறும் பரிசு.
பரிசில் கடாநிலை என்பது, வள்ளலை நாடிச் சென்று தமக்குரிய பரிசிலை நேரடியாகக் கேட்டுப் பெறும் நிலையாகும். இப்பாடலில் புலவர் தமக்கு பரிசில் கிடைக்காததை நகைச்சுவையுடன் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இதனால் இப்பாடல் வெறும் மன்னனைப் புகழ்வதல்ல; சங்ககாலப் புலவர்–வள்ளல் உறவையும் நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.
பாடலில் காட்டப்படும் சேர மன்னனின் சிறப்புகள்
⚔️ 1. போர்வீரம்
பெருங்கடுங்கோ பகைவர்களின் வலிமையான அரண்களைக் கடந்து வெற்றி பெறும் வீரனாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்.
🏰 2. வெற்றித்திறன்
வலிமைமிக்க பகை வேந்தர்களைக் கூட புறங்கண்டவன் எனப் புலவர் குறிப்பிடுகிறார்.
🎁 3. கொடை
தன்னைப் பாடிய கலைஞர்களுக்கு அழகிய அணிகலன்களையும் தங்கப் பரிசுகளையும் வழங்குகிறான்.
🎵 4. கலைஞர்களைப் போற்றுதல்
பாடினிக்கும், அவளுடன் இசை வழங்கிய பாணனுக்கும் தனித்தனியாகப் பரிசு வழங்கப்படுவது, கலைஞர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மதிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
“பெற்றனர்! பெற்றிலேன்!” – பாடலின் நகைச்சுவை
இந்தப் பாடலின் மிகச் சிறந்த இலக்கிய உத்தி ஒப்பீடு.
பாடினி → அணிகலன் பெற்றாள்
பாணன் → தங்கத் தாமரை பெற்றான்
நான் → எதுவும் பெறவில்லை!
என்று புலவர் தன்னைப் பற்றிக் கூறுகிறார்.
இது கோபமான குற்றச்சாட்டு அல்ல.
மாறாக, வள்ளலின் கொடைப் புகழை அறிந்த புலவர், அதே கொடைத்தன்மையைத் தன்னிடமும் எதிர்பார்த்து நகைச்சுவையுடன் பரிசில் கேட்கும் முறை.
பழைய உரை மரபிலும், “பாடினி இழை பெற்றாள்; பாணன் பூப் பெற்றான்; யானோ யாதும் பெற்றிலேன்” என்ற நிலையே இந்தப் பாடல் பரிசில் கடாநிலை எனப்படுவதற்குக் காரணமாக விளக்கப்படுகிறது.
பாடலின் மையக்கருத்து:
இந்தப் பாடலின் மையத்தில் மூன்று விஷயங்கள் உள்ளன:
வீரம் → கொடை → புலவர் உறவு
சேரமான் பெருங்கடுங்கோ பகைவர்களை வெல்லும் வீரன்.
ஆனால் அவனுடைய பெருமை போரில் மட்டும் இல்லை.
தன்னைப் பாடுவோருக்கு பரிசளிப்பதிலும் அவன் வள்ளலாக இருக்கிறான்.
அதனால், அந்த வள்ளலின் கொடைத்தன்மையை நன்கு அறிந்த புலவர், தானும் பரிசு பெற வேண்டும் என்ற உரிமையோடு கேட்கிறார்.
எளிய தமிழில்:
“தண்பொருநை ஆறு பாயும் வஞ்சியின் மன்னனே! நீ வீரத்தில் சிறந்தவன். வலிமையான பகைவர்களின் அரண்களைக் கூட வென்று அவர்களைத் தோற்கடித்தவன். உன் வீரத்தைப் பாடிய பாடினிக்கு அழகிய அணிகலன்களைப் பரிசாக வழங்கினாய். அவளுடன் இசை பாடிய பாணனுக்குத் தங்கத் தாமரைப் பூவை வழங்கினாய். அவர்கள் இருவரும் பரிசைப் பெற்றுவிட்டனர். ஆனால் உன்னைப் பாடிய நான் மட்டும் எதையும் பெறவில்லை!”
என்று புலவர் நகைச்சுவையுடன் மன்னனிடம் தமக்குரிய பரிசைக் கேட்கிறார்.
இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:
இந்தப் பாடல் நமக்கு சங்ககாலத் தமிழரின் கலைஞர்களுக்கான மதிப்பையும், வள்ளல்–புலவர் உறவையும் காட்டுகிறது.
ஒரு கலைஞன் தனது திறமையை வழங்குகிறான்; நல்ல புரவலன் அந்தத் திறமைக்கு உரிய மதிப்பையும் ஆதரவையும் வழங்குகிறான்.
ஒரு வரியில்:
“கலையை மதிப்பவன் கலைஞனை மதிக்கிறான்; கலைஞனை மதிப்பவன் பண்பாட்டைக் காப்பாற்றுகிறான்.”
