அகநானூறு – பாடல் 15:
“எம் வெங் காமம் இயைவது ஆயின்…”
பாடியவர்: மாமூலனார்
திணை: பாலை
கூற்று: மகள் போக்கிய தாய் சொல்லியது
பகுதி: களிற்றியானை நிரை
பாடல் அடிகள்: 19
மூலப்பாடல்:
எம் வெங் காமம் இயைவது ஆயின்,
மெய்ம்மலி பெரும்பூண், செம்மற் கோசர்
கொம்மையம் பசுங்காய்க் குடுமி விளைந்த
பாகல் ஆர்கைப் பறைக்கட் பீலித்
தோகைக் காவின் துளுநாட்டு அன்ன,
வறுங்கை வம்பலர் தாங்கும் பண்பின்
செறிந்த சேரிச் செம்மல் மூதூர்,
அறிந்த மாக்கட்டு ஆகுக தில்ல-
தோழிமாரும் யானும் புலம்பச்,
சூழி யானைச் சுடர்ப்பூண் நன்னன்
பாழி அன்ன கடியுடை வியன்நகர்ச்
செறிந்த காப்புஇகந்து, அவனொடு போகி,
அத்த இருப்பை ஆர்கழல் புதுப்பூத்
துய்த்த வாய, துகள்நிலம் பரக்க,
கொன்றை யம்சினைக் குழற்பழம் கொழுதி,
வன்கை எண்கின் வயநிரை பரக்கும்-
இன்துணைப் படர்ந்த கொள்கையொடு ஒராங்குக்,
குன்ற வேயின் திரண்ட என்
மென்தோள் அஞ்ஞை சென்ற- ஆறே!
— மாமூலனார்
மூலப்பாடலின் 19 அடிகளும் விக்கிமூலம் மற்றும் பிற சங்க இலக்கிய ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிட்டு சரிபார்க்கப்பட்டவை.
பாடலின் பின்னணி:
தலைவி தன் காதலனுடன் உடன்போக்காக வீட்டைவிட்டு வெளியேறிவிட்டாள். மகளின் காதல் குடும்பத்தினருக்குத் தெரிந்ததும், அவள்மீது கடுமையான கட்டுப்பாடு வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் காவலையும் மீறி, அவள் தன் இனிய துணைவனுடன் பாலை வழியாகச் சென்றுவிட்டாள்.
அவள் சென்றுவிட்ட பிறகு, தாய் அவள் சென்ற பாதையை நினைத்து வருந்துகிறாள்.
ஆனால் தாயின் மனநிலை வெறும் கோபமாக இல்லை.
அவள் கூறும் மிக நெகிழ்ச்சியான வேண்டுதல்:
“என் மகள் சென்ற வழியில் அவளை அறிந்த நல்ல மனிதர்கள் இருக்க வேண்டும்!”
என்பதாகும்.
எளிய உரைநடை விளக்கம்:
“என் மனதில் உள்ள இந்தப் பெரும் விருப்பம் நிறைவேறுமானால், என் மகள் சென்ற வழியில் அவளை அறிந்த நல்ல மக்கள் வாழும் ஊர்கள் இருக்கட்டும்.
வறுமையுடன் வழியாகச் செல்லும் புதியவர்களுக்குக்கூட உதவும் பண்புடைய கோசர்கள் வாழும், செழிப்பான ஊர்கள் அவளுடைய வழியில் இருக்கட்டும்.
என் தோழிகளும் நானும் இங்கே அவளை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.
நன்னனின் பாதுகாப்புமிக்க பாழி நகரத்தைப் போன்ற கடுமையான காவல் கொண்ட எங்கள் இல்லத்தையும் கடந்து, அவள் தன் காதலனுடன் சென்றுவிட்டாள்.
அவள் சென்ற பாலை வழியில் இலுப்பை மரங்களின் புதுமலர்களைத் தின்றிருக்கலாம். தூசி படர்ந்த அந்த நிலத்தில், கொன்றை மரத்தின் குழல் போன்ற பழங்களைப் பறித்திருக்கலாம்.
வலிமையான கைகளைக் கொண்ட கரடிகள் கூட்டமாகச் சுற்றித் திரியும் அந்தக் கடினமான வழியிலும், தன் இனிய துணைவனுடன் ஒன்றாகச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு அவள் சென்றிருக்கிறாள்.
மலை மூங்கிலைப் போன்று திரண்ட மென்மையான தோள்களையுடைய என் மகள் சென்ற அந்த வழி எங்கே?
என்று தாய் ஏக்கத்துடன் நினைக்கிறாள்.”
தாயின் மனநிலையின் நுட்பம்:
இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய சிறப்பு தாயின் முரண்பட்ட உணர்வுகள்.
ஒருபுறம்:
“என் மகள் என்னைவிட்டு சென்றுவிட்டாளே!”
என்ற வருத்தம்.
மறுபுறம்:
“அவள் சென்ற இடத்தில் அவளைக் கவனித்துக் கொள்ள நல்ல மனிதர்கள் இருக்க வேண்டும்.”
என்ற தாய்ப்பாசம்.
இதனால், பாடலின் முடிவில் தாயின் அன்பு மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுகிறது. மகள் தன்னை விட்டு சென்றதற்கான கோபத்தைவிட, அவள் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற அக்கறையே மேலோங்குகிறது.
“வெறுங்கை வம்பலர்” – ஒரு சிறப்பான சமூகக் காட்சி
“வறுங்கை வம்பலர் தாங்கும் பண்பின்…”
புதியவர்களாகவும் கையில் எதுவுமில்லாதவர்களாகவும் வரும் பயணிகளுக்கு உதவும் பண்புடைய மக்கள் பற்றித் தாய் நினைக்கிறாள்.
இது சங்ககால சமூகத்தில் இருந்த விருந்தோம்பல், வழிப்போக்கருக்கு உதவும் பண்பு, அறம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான சான்றாகும்.
தன் மகள் செல்லும் வழியில் இப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதே தாயின் விருப்பம்.
பாலை நிலத்தின் காட்சிகள்:
தலைவி சென்ற பாதையை விவரிக்கும்போது மாமூலனார் பாலை நிலத்தை உயிரோட்டமாகக் காட்டுகிறார்:
- இலுப்பை மரத்தின் புதுமலர்கள்
- தூசி பரக்கும் வறண்ட நிலம்
- கொன்றை மரத்தின் பழங்கள்
- வலிமையான கரடிகளின் கூட்டம்
- மலை மூங்கில்
- கடினமான வழிப்பாதை
இந்த இயற்கைக் காட்சிகள் தலைவி எதிர்கொள்ளும் பயணத்தின் கடினத்தன்மையை உணர்த்துகின்றன. அதே நேரத்தில், அவள் தன் **“இன் துணை”**யுடன் சென்றதால் அந்தக் கடினப் பயணத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டாள் என்பதும் வெளிப்படுகிறது.
“இன் துணைப் படர்ந்த கொள்கையொடு”
இது பாடலின் மிக முக்கியமான உணர்ச்சி வெளிப்பாடு.
“தன் இனிய துணைவனுடன் ஒன்றாகச் செல்ல வேண்டும்” என்ற எண்ணத்துடன் தலைவி பாலை வழியில் சென்றாள்.
அதாவது, அவளுக்கு அந்தப் பயணம் வெறும் தப்பிச் செல்லுதல் அல்ல.
அவள் விரும்பிய மனிதனுடன் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடங்குதல்.
இதனால், தாயின் பார்வையில் அது பிரிவு என்றாலும், தலைவியின் பார்வையில் அது காதலுடன் தொடங்கிய புதிய வாழ்க்கை.
இலக்கியச் சிறப்புகள்:
1. பாலை நிலமும் தாய்ப்பாசமும்
பாலை நிலம் பொதுவாக பிரிவையும் பயணத்தின் துன்பத்தையும் குறிக்கும்.
ஆனால் இங்கே பாலை நிலத்தின் கடினத்தன்மையைச் சொல்வதோடு, தாயின் மென்மையான அன்பும் இணைக்கப்படுகிறது.
வெளியில் பாலை — உள்ளத்தில் தாய்ப்பாசம்.
2. நன்னனின் பாழி
“பாழி அன்ன கடியுடை வியன்நகர்ச்
செறிந்த காப்பு இகந்து…”
நன்னனின் பாழி நகரம் கடுமையான பாதுகாப்புக்குப் புகழ்பெற்றதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
அதுபோன்ற பாதுகாப்புடைய வீட்டிலிருந்தே தலைவி காதலனுடன் வெளியேறியிருக்கிறாள்.
இதனால் அவளுடைய காதலின் உறுதியும் வெளிப்படுகிறது.
3. இயற்கை விவரிப்பு
இலுப்பை மலரைத் தலைவி உண்ணுதல், கொன்றைப் பழத்தைப் பறித்தல், கரடிகள் கூட்டமாகச் செல்வது போன்ற காட்சிகள் தலைவி சென்ற பாதையை வாசகரின் கண்முன் கொண்டு வருகின்றன.
4. மகளை “அஞ்ஞை” என்று அழைத்தல்
“என் மென்தோள் அஞ்ஞை சென்ற- ஆறே!”
இங்கே “அஞ்ஞை” என்பது தாய் தன் மகளைக் குறிக்கும் அன்பான சொல்.
பாடலின் இறுதியில் மகளின் மென்மையான தோள்களை நினைத்து தாய் அழைப்பது, முழுப் பாடலின் உணர்ச்சியை உச்சத்துக்கு கொண்டு செல்கிறது.
வரலாற்றுச் சிறப்புகள்:
இந்தப் பாடலில் கோசர், துளுநாடு, நன்னன், பாழி போன்ற வரலாற்று-புவியியல் குறிப்புகள் இடம்பெறுகின்றன. இதனால் சங்ககாலத் தமிழகத்தின் சமூக மற்றும் அரசியல் சூழலையும் பாடல் மறைமுகமாகப் பதிவு செய்கிறது.
மையக் கருத்து:
காதலுடன் மகள் சென்ற பாதையைத் தாய் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும், அவள் பாதுகாப்பாக வாழ வேண்டும் என்பதே தாயின் ஆழ்ந்த விருப்பம்.
ஒரு வரிக் கருத்து:
“மகள் வீட்டை விட்டு சென்றாலும், தாயின் அன்பு அவள் செல்லும் பாதையையும் தொடர்ந்து செல்கிறது.”
