அகநானூறு – பாடல் 13:

“தன் கடற் பிறந்த முத்தின் ஆரமும்…”

பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார்
திணை: பாலை
கூற்று: தோழி தலைமகனிடம் கூறியது
துறை: பொருள்வயிற் பிரியலுற்ற தலைமகனைத் தோழி செலவழுங்குவித்தது; உடம்பட்டதூஉம் ஆம்
பகுதி: களிற்றியானை நிரை
பாடல் அடிகள்: 24

மூலப்பாடல்:

தன் கடற் பிறந்த முத்தின் ஆரமும்,
முனை திறை கொடுக்கும் துப்பின், தன் மலைத்
தெறல் அரு மரபின் கடவுட் பேணி,
குறவர் தந்த சந்தின் ஆரமும்,
இரு பேர் ஆரமும் எழில் பெற அணியும்
திரு வீழ் மார்பின் தென்னவன் மறவன்
குழியில் கொண்ட மராஅ யானை
மொழியின் உணர்த்தும் சிறு வரை அல்லது,
வரை நிலை இன்றி இரவலர்க்கு ஈயும்,
வள் வாய் அம்பின், கோடைப் பொருநன்
பண்ணி தைஇய பயம் கெழு வேள்வியின்,
விழுமிது நிகழ்வது ஆயினும் தெற்கு ஏர்பு,
கழி மழை பொழிந்த பொழுது கொள் அமையத்து,
சாயல் இன் துணை இவட் பிரிந்து உறையின்,
நோய் இன்றாக செய்பொருள்! வயிற்பட
மாசு இல் தூ மடி விரிந்த சேக்கை,
கவவு இன்புறாமைக் கழிக வள வயல்,
அழல் நுதி அன்ன தோகை ஈன்ற
கழனி நெல் ஈன் கவைமுதல் அலங்கல்
நிரம்பு அகன் செறுவில் வரம்பு அணையாத் துயல்வர,
புலம்பொடு வந்த பொழுது கொள் வாடை,
இலங்கு பூங் கரும்பின் ஏர் கழை இருந்த
வெண் குருகு நரல, வீசும்
நுண் பல் துவலைய தண் பனி நாளே!

— பெருந்தலைச் சாத்தனார்

எளிய உரைநடை விளக்கம்:

“தலைவனே! கடலில் பிறந்த முத்துமாலையையும், தன் மலைகளில் கிடைக்கும் அரிய பொருட்களையும், குறவர்கள் கொண்டு வரும் சந்தன மாலையையும் அணிந்து சிறப்புடன் விளங்கும் தென்னவன் நாட்டில், கொடைத்தன்மை மிக்க கோடைப் பொருநன் போன்ற வள்ளல்கள் வாழ்கின்றனர்.

அத்தகைய பெருமையும் வளமும் கொண்ட நாட்டில் நீ பொருள் தேடிச் செல்ல விரும்புகிறாய்.

ஆனால், இவளைப் போன்ற இனிய துணையைப் பிரிந்து நீ செல்லும் போது அந்தப் பொருள் உனக்கு எந்தப் பயனையும் தரக்கூடாது! நீ பொருள் பெற்றாலும், அது உனக்கு நோயற்ற வாழ்வைத் தரட்டும் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

மழைக்காலம் வந்து விட்டது. வயல்கள் நீரால் நிறைந்துள்ளன. அறுவடைக்குத் தயாராகும் நெற்பயிர்கள் காற்றில் அசைகின்றன. பூக்கள் மலர்ந்த கரும்புத் தோட்டங்களில் வெண்குருகுகள் ஒலி எழுப்புகின்றன. நுண்ணிய பனித்துளிகள் வீசும் குளிர்ந்த நாட்கள் வந்துவிட்டன.

இத்தகைய குளிர்ந்த காலத்தில், தலைவியைத் தனியாகப் பிரித்து விட்டு நீ பொருள் தேடிச் சென்றால், அவளது பரந்த தூய படுக்கையும் உனது அணைப்பின்றி வெறுமையாகிவிடும்.

எனவே, இத்தகைய காலத்தில் அவளைப் பிரிந்து செல்வதைவிட, அவளுடன் இருந்து வாழ்வதே சிறந்தது.”

பாடலின் பின்னணி:

தலைவன் பொருள் தேடுவதற்காகப் பிரிந்து செல்ல நினைக்கிறான். பொருள் தேடிச் செல்வது வாழ்க்கைக்கு அவசியமானதாக இருந்தாலும், தலைவியைப் பிரிந்து செல்வதால் ஏற்படும் துயரம் அதைவிடப் பெரிது என்பதைத் தோழி எடுத்துரைக்கிறாள்.

அவள் நேரடியாக “செல்லாதே” என்று மட்டும் கூறவில்லை. முதலில் தலைவனின் நாட்டின் வளம், மன்னர்களின் கொடை, முத்து, சந்தனம், யானை போன்ற செல்வங்களைக் குறிப்பிடுகிறாள். பின்னர் அந்தச் செல்வங்களைவிட தலைவியுடன் கூடிய வாழ்க்கையே மேலானது என்பதை உணர்த்துகிறாள்.

குறிப்பாக, மழை, குளிர், பனி, வயல், நெல், கரும்பு, வெண்குருகு ஆகிய காட்சிகள் தலைவன் பிரிந்தால் தலைவி அனுபவிக்கப்போகும் தனிமையை இன்னும் ஆழமாக உணர்த்துகின்றன.

“பாலை”த் திணையில் ஒரு வித்தியாசமான பாடல்:

இந்தப் பாடல் ஒரு சுவாரசியமான இலக்கியத் தன்மையைக் கொண்டது.

அகநானூற்றின் பாடல் எண் அமைப்பின்படி 13 என்பது பாலைத் திணை. ஆனால் பாடலில் காணப்படும் இயற்கைக் காட்சிகளில் மழை, குளிர், வயல், கரும்பு, நெற்பயிர், வெண்குருகு போன்ற வளமான காட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன.

மேலும் மலை, குறவர், சந்தனம் போன்ற குறிஞ்சி நிலக் கூறுகளும் வருகின்றன. இதனை சங்க இலக்கியத்தில் திணை மயக்கம் என்ற இலக்கியப் பார்வையுடன் அணுகலாம். சங்கம்பீடியா குறிப்பாக, பாடலில் குறிஞ்சி, முல்லை, நெய்தல் போன்ற நிலக்கூறுகள் கலந்துள்ளதைச் சுட்டுகிறது.

இதனால், இந்தப் பாடல் வெறும் “பிரிவு” பற்றிய பாடலாக இல்லாமல், பிரிவைச் சுற்றிய மனநிலையை பல்வேறு இயற்கைக் காட்சிகளால் வெளிப்படுத்தும் நுட்பமான பாடலாக விளங்குகிறது.

இலக்கியச் சிறப்புகள்:

1. செல்வம் vs. அன்பு

முத்து, சந்தனம், யானை, வள்ளல், வேள்வி எனப் பல செல்வச் சின்னங்கள் முதலில் வருகின்றன.

ஆனால் இறுதியில் அந்தச் செல்வங்களைவிட தலைவியுடன் இணைந்த வாழ்வே முக்கியம் என்பதை தோழி உணர்த்துகிறாள்.

2. மழைக்காலக் காட்சி

“கழி மழை பொழிந்த பொழுது…”

மழை பெய்து வயல்கள் நிறைந்து, நெற்பயிர்கள் அசைந்து, கரும்புகளுக்கு இடையே வெண்குருகுகள் ஒலி எழுப்பி, நுண்ணிய பனித்துளிகள் வீசும் குளிர்காலம் கண்முன் நிறுத்தப்படுகிறது.

3. தனிமையின் உருவகம்

“சாயல் இன் துணை இவட் பிரிந்து உறையின்…”

தலைவியை விட்டுப் பிரிந்து சென்றால், அவளது இனிய துணை இல்லாத வாழ்க்கை எவ்வாறு வெறுமையாகிவிடும் என்பதை தோழி சுட்டுகிறாள்.

4. படுக்கையின் வெறுமை

“மாசு இல் தூ மடி விரிந்த சேக்கை,
கவவு இன்புறாமைக் கழிக…”

தலைவனின் அணைப்பு இல்லாததால், அழகிய படுக்கையே இன்பமின்றி வெறுமையாகக் கழிகிறது.

இங்கு படுக்கை என்பது வெறும் இடம் அல்ல; தலைவன்–தலைவி இணைவின் அடையாளம்.

5. இயற்கை = மனநிலை

மழை பெய்கிறது. வயல்கள் நிறைகின்றன. குளிர் அதிகரிக்கிறது. பனித்துளிகள் வீசுகின்றன.

ஆனால் இந்த இயற்கை வளத்தின் நடுவிலும் தலைவிக்கு துணையில்லாத தனிமை மட்டுமே கிடைக்கிறது.

இதுவே பாடலின் அக உணர்வை வலுப்படுத்துகிறது.

மையக் கருத்து:

பொருள் தேடிச் சேர்க்கும் செல்வத்தைவிட, அன்பான துணையுடன் வாழும் வாழ்க்கையே உயர்ந்தது.

தலைவனின் பொருள் தேடும் முயற்சியை தோழி எதிர்க்கவில்லை; ஆனால் அன்பை இழந்து பெறப்படும் செல்வம் உண்மையான செல்வமல்ல என்பதை நுட்பமாக உணர்த்துகிறாள்.

ஒரு வரிக் கருத்து

“அன்பை இழந்து பெறும் பொருள், வாழ்வின் உண்மையான செல்வமல்ல.”