அகநானூறு – பாடல் 14:
“அரக்கத்து அன்ன செந் நிலப் பெரு வழி…”
பாடியவர்: ஒக்கூர் மாசாத்தனார்
திணை: முல்லை
கூற்று: பாணன் தனக்குப் பாங்காயினார் கேட்பச் சொல்லியது
பகுதி: களிற்றியானை நிரை
பாடல் அடிகள்: 21
மூலப்பாடல்:
அரக்கத்து அன்ன செந் நிலப் பெரு வழி,
காயாஞ் செம்மல் தாஅய், பல உடன்
ஈயல் மூதாய் வரிப்ப, பவளமொடு
மணி மிடைந்தன்ன குன்றம் கவைஇய
அம் காட்டு ஆர் இடை, மடப் பிணை தழீஇ,
திரி மருப்பு இரலை புல் அருந்து உகள,
முல்லை வியன் புலம் பரப்பி, கோவலர்
குறும் பொறை மருங்கின் நறும் பூ அயர,
பதவு மேயல் அருந்து மதவு நடை நல் ஆன்
வீங்கு மாண் செருத்தல், தீம் பால் பிலிற்ற,
கன்று பயிர் குரல, மன்று நிறை புகுதரும்
மாலையும் உள்ளாராயின், காலை
யாங்கு ஆகுவம்கொல்? பாண!’ என்ற
மனையோள் சொல் எதிர் சொல்லல் செல்லேன்,
செவ்வழி நல் யாழ் இசையினென், பையென,
கடவுள் வாழ்த்தி, பையுள் மெய்ந் நிறுத்து,
அவர் திறம் செல்வேன் கண்டனென், யானே
விடு விசைக் குதிரை விலங்கு பரி முடுக,
கல் பொருது இரங்கும் பல் ஆர் நேமிக்
கார் மழை முழக்கு இசை கடுக்கும்,
முனை நல் ஊரன், புனை நெடுந் தேரே.
— ஒக்கூர் மாசாத்தனார்
எளிய உரைநடை விளக்கம்:
செந்நிற அரக்கைப் போன்ற மண்ணைக் கொண்ட நீண்ட பாதை அது. காயா மலர்கள் உதிர்ந்து கிடக்கின்றன. ஈசல்கள் புற்று மண்ணில் வரிகளை உருவாக்குகின்றன. பவளமும் மணியும் பதித்தது போன்ற அழகிய மலைகள் அங்கே உள்ளன.
அழகிய காட்டில், ஆண்மான்கள் பெண் மான்களைத் தழுவியபடி புல் மேய்ந்து மகிழ்கின்றன. முல்லை நிலம் எங்கும் விரிந்திருக்கிறது. இடையர்கள் மலர்களைப் பறித்து மகிழ்கின்றனர்.
நல்ல பசுக்கள் பசும்புல் மேய்ந்து, கன்றுகளை நினைத்து இனிய பாலைச் சொரிகின்றன. அவற்றின் கன்றுகள் குரல் எழுப்புகின்றன. மாலை நேரத்தில் பசுக்கள் தொழுவத்திற்குள் திரும்புகின்றன.
அந்த நேரத்திலும் தலைவன் வீட்டிற்கு வரவில்லை.
அப்போது தலைவி பாணனிடம்:
“அவர் இன்றும் வரவில்லை என்றால், நம்முடைய நிலை என்னவாகும்?”
என்று வருத்தத்துடன் கேட்கிறாள்.
அவளுடைய கேள்விக்கு உடனடியாக பதில் சொல்ல முடியாத பாணன், நல்ல யாழை மெதுவாக இசைக்கிறான். இறைவனை வாழ்த்தி, தன் மனத்துயரத்தையும் அடக்கிக் கொள்கிறான்.
பின்னர் தலைவன் வரும் வழியை நோக்கிச் செல்கிறான்.
அப்போது—
வேகமாக ஓடும் குதிரைகள், கற்களுடன் உராய்ந்து ஓசை எழுப்பும் தேர்ச்சக்கரங்கள் ஆகியவற்றின் முழக்கம் கார் மழையின் இடியோசையைப் போல கேட்கிறது.
அது தலைவனின் தேர்தான்!
தலைவன் திரும்பி வந்து கொண்டிருக்கிறான்.
பாடலின் பின்னணி:
முல்லைத் திணையின் அடிப்படை உணர்வு இருத்தல் — காத்திருத்தல்.
தலைவன் வெளியே சென்றிருக்கிறான். அவன் திரும்பி வருவான் என்ற நம்பிக்கையில் தலைவி காத்திருக்கிறாள். மாலை நேரம் வந்துவிட்டது. பசுக்கள் கூட தங்கள் கன்றுகளிடம் திரும்பிவிட்டன. ஆனால் தலைவன் மட்டும் இன்னும் வரவில்லை.
இதனால் தலைவியின் ஏக்கம் உச்சத்தை அடைகிறது.
அவளுடைய மனநிலையைப் பாணன் கவனிக்கிறான். அவளுக்கு ஆறுதல் கூற முடியாமல் யாழ் இசைக்கிறான். பின்னர் எதிர்பாராதவிதமாக தலைவனின் தேரின் ஓசையைக் கேட்கிறான்.
காத்திருப்பின் துயரம் → எதிர்பார்ப்பு → தலைவனின் வருகை → மகிழ்ச்சி
என்ற நான்கு நிலைகளில் பாடல் நகர்கிறது.
முல்லைத் திணையின் அழகு:
இந்தப் பாடல் முல்லை நிலத்தின் இயற்கைக் காட்சியை மிக அழகாகச் சித்தரிக்கிறது.
- செந்நிற மண்
- காயா மலர்
- பவளம் போன்ற மலை
- மணி போன்ற கற்கள்
- மான்கள்
- முல்லை மலர்கள்
- இடையர்கள்
- பசுக்கள்
- கன்றுகள்
- மாலை நேரம்
- யாழிசை
- குதிரைகள்
- தேர்ச்சக்கர ஓசை
- கார்மழை இடியோசை
இவை அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து ஒரு முழுமையான முல்லை நிலக் காட்சியை உருவாக்குகின்றன.
இலக்கியச் சிறப்புகள்:
1. இயற்கையும் தலைவியின் மனமும்
பசுக்கள் தங்கள் கன்றுகளிடம் திரும்புகின்றன.
ஆனால் தலைவி மட்டும் தன் தலைவனை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறாள்.
இதன் மூலம் இயற்கைக் காட்சியே தலைவியின் ஏக்கத்திற்கு ஒரு உள்ளுறைப் பின்னணியாக அமைகிறது.
2. “யாங்கு ஆகுவம்கொல்?”
“மாலையும் உள்ளாராயின், காலை
யாங்கு ஆகுவம்கொல்? பாண!”
“இன்றும் அவர் வரவில்லை என்றால், நாளை நம் நிலை என்னவாகும்?” என்ற தலைவியின் கேள்வி, அவளுடைய ஆழமான அச்சத்தையும் ஏக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
3. யாழிசையின் ஆறுதல்
தலைவியின் துயரத்திற்கு பாணனால் வார்த்தைகளில் பதில் அளிக்க முடியவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக அவன் செவ்வழிப் பண்ணில் யாழ் இசைக்கிறான்.
இங்கே இசை ஒரு மொழியாக மாறுகிறது.
4. தேரின் ஓசை = இடியோசை
பாடலின் இறுதிப் பகுதி மிகவும் திரைப்படத்தன்மை கொண்டது.
தலைவனின் குதிரைகள் விரைந்து வருகின்றன. தேர்ச்சக்கரங்கள் கற்களுடன் உராய்கின்றன.
அந்த ஓசை:
“கார் மழை முழக்கு இசை கடுக்கும்”
என்று இடியோசையுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.
இதன் மூலம் தலைவனின் வருகை ஒரு பெரும் நிகழ்வாக வாசகனின் மனதில் ஒலிக்கிறது.
5. காத்திருப்பின் முடிவு
முல்லைத் திணையின் “இருத்தல்” இறுதியில் நிறைவு பெறுகிறது.
தலைவி காத்திருந்தாள்.
பாணன் காத்திருந்தான்.
வாசகரும் தலைவனின் வருகையை எதிர்பார்க்கிறார்.
இறுதியில் தேரின் ஓசை கேட்கிறது.
காத்திருப்பு → நிறைவு.
மையக் கருத்து:
இந்தப் பாடல் சொல்லும் மிக அழகான செய்தி:
உண்மையான அன்பில் காத்திருப்பது வெறும் காலத்தை கடத்துவது அல்ல; நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்ப்பது.
தலைவி துயரத்துடன் காத்திருக்கிறாள். ஆனால் அந்தக் காத்திருப்பு வீணாகவில்லை. தலைவன் இறுதியில் திரும்பி வருகிறான்.
ஒரு வரிக் கருத்து:
“உண்மையான அன்பின் காத்திருப்பு, ஒருநாள் இனிய வருகையாக மாறும்.”
