Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
X-NONE
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin:0in;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:Latha;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
கலித்தொகை 147 of 150 தொகைகள்
147.
ஆறு அல்ல மொழி தோற்றி, அற
வினை கலக்கிய,
ஆறு அல்ல மொழி தோற்றி, அற
வினை கலக்கிய,
தேறுகள் நறவு உண்டார் மயக்கம் போல், காமம்
வேறு ஒரு பாற்று ஆனது கொலோ? சீறு
அடிச்
அடிச்
சிலம்பு ஆர்ப்ப இயலியாள் – இவள் மன்னோ, இனி
மன்னும்
மன்னும்
புலம்பு ஊரப் புல்லென்ற வனப்பினாள் – விலங்கு ஆக,
வேல் நுதி உற நோக்கி, வெயில் உற, உருகும்
தன்
தன்
தோள் நலம் உண்டானைக் கெடுத்தாள் போல், தெருவில்
பட்டு,
பட்டு,
ஊண் யாதும் இலள் ஆகி, உயிரினும் சிறந்த தன்
நாண் யாதும் இலள் ஆகி, நகுதலும் நகூஉம்; ஆங்கே
பெண்மையும் இலள் ஆகி அழுதலும் அழூஉம்; தோழி!
ஓர்
ஓர்
ஒள் நுதல் உற்றது உழைச் சென்று கேளாமோ?
விளக்கவுரை :
இவர் யாவர்? ஏமுற்றார் கண்டீரே! ஓஒ!
அமையும் தவறிலீர்மன் கொலோ? – நகையின்
மிக்க தன் காமமும் ஒன்று என்ப; அம்
மா
மா
புது நலம் பூ வாடி அற்று, தாம்
வீழ்வார்
வீழ்வார்
மதி மருள நீத்தக்கடை.
விளக்கவுரை :
என்னையே மூசிக், கதுமென நோக்கன்மின்; வந்து
கலைஇய கண், புருவம், தோள், நுசுப்பு, ஏஎர்
சில மழை போல் தாழ்ந்து இருண்ட கூந்தல், அவற்றை
விலை வளம் மாற அறியாது, ஒருவன்
வலை அகப்பட்டது – என் நெஞ்சு.
விளக்கவுரை :
வாழிய, கேளிர்!
பலவும் சூள் தேற்றத் தெளித்தவன் என்னை
முலை இடை வாங்கி முயங்கினன்; நீத்த
கொலைவனைக் காணேன் கொல், யான்?
காணினும், என்னை அறிதிர்; கதிர்
பற்றி,
பற்றி,
ஆங்கு எதிர் நோக்குவன்- ஞாயிறே? – எம் கேள்வன்
யாங்கு உளன் ஆயினும் காட்டீமோ? காட்டாயேல்,
வானத்து எவன் செய்தி, நீ?
விளக்கவுரை :
ஆர் இருள் நீக்கும் விசும்பின் மதி போல,
நீர் உள்ளும் தோன்றுதி, ஞாயிறே! அவ்வழித்
தேரை தினப்படல் ஓம்பு.
விளக்கவுரை :
நல்கா ஒருவனை நாடி யான் கொள்வனை,
பல் கதிர் சாம்பிப் பகல் ஒழியப், பட்டீமோ
–
–
செல் கதிர் ஞாயிறே! நீ .
விளக்கவுரை :
அறாஅல் இன்று அரி முன்கைக் கொட்கும்
பறாஅப் பருந்தின் கண் பற்றிப் புணர்ந்தான்
கறாஅ எருமைய காடு இறந்தான் கொல்லோ?
உறாஅத் தகை செய்து, இவ் ஊர் உள்ளான் கொல்லோ?
செறாஅது உளன் ஆயின், கொள்வேன்; அவனைப்
பெறாஅது யான் நோவேன்; அவனை என் காட்டிச்
சுறாஅக் கொடியான் கொடுமையை, நீயும்
உறாஅ அரைச! நின் ஓலைக் கண் கொண்டீ;
மறாஅ அரைச! நின் மாலையும் வந்தன்று;
அறாஅ தணிக, இந்நோய்.
தன் நெஞ்சு ஒருவற்கு இனைவித்தல் யாவர்க்கும்
அன்னவோ – காம! நின் அம்பு?
விளக்கவுரை :
கையாறு செய்தானைக் காணின், கலுழ்
கண்ணால்
கண்ணால்
பையென நோக்குவேன்; தாழ் தானை பற்றுவேன்;
ஐயம் கொண்டு, என்னை அறியான் விடுவானேல்,
‘ஒய்‘ எனப்
பூசல் இடுவேன்மன், யான் – அவனை
பூசல் இடுவேன்மன், யான் – அவனை
மெய் ஆகக் கள்வனோ என்று.
விளக்கவுரை :
வினவன்மின் ஊரவிர்! என்னை, எஞ்ஞான்றும்
–
–
மடாஅ நறவு உண்டார் போல, மருள
விடாஅது உயிரொடு கூடிற்று – என் உண்கண்
படாஅமை செய்தான் தொடர்பு.
விளக்கவுரை :
கனவினான் காணிய, கண்படா ஆயின்,
நனவினான் ஞாயிறே! காட்டாய் நீ ஆயின்,
பனை ஈன்ற மா ஊர்ந்து அவன் வரக் காமன்
கணை இரப்பேன், கால் புல்லிக்கொண்டு.
விளக்கவுரை :
என ஆங்கு,
கண் இனைபு, கலுழ்பு ஏங்கினள்;
தோள் ஞெகிழ்பு, வளை நெகிழ்ந்தனள்;
அன்னையோ! எல்லீரும் காண்மின்; மடவரல்
மெல் நடை பேடை துனை தரத் தன் சேர்ந்த
அன்ன வான் சேவல் புணர்ச்சி போல், ஒள்
நுதல்
நுதல்
காதலன் மன்ற அவனை வரக் கண்டு, ஆங்கு
ஆழ் துயரம் எல்லாம் மறந்தனள், பேதை,
நகை ஒழிந்து, நாணு மெய் நிற்ப, இறைஞ்சி,
தகை ஆகத் தையலாள் சேர்ந்தாள் – நகை ஆக,
நல் எழில் மார்பன் அகத்து !
விளக்கவுரை :
