அகநானூறு – பாடல் 8:

பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார்
திணை: குறிஞ்சி
கூற்று: தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய்த் தலைமகள் சொல்லியது
அடிகள்: 18

மூலப்பாடல்:

ஈயல் புற்றத்து ஈர்ம் புறத்து இறுத்த
குரும்பி வல்சிப் பெருங் கை ஏற்றை
தூங்கு தோல் துதிய வள் உகிர் கதுவலின்,
பாம்பு மதன் அழியும் பானாட் கங்குலும்,
அரிய அல்லமன் இகுளை! ‘பெரிய
கேழல் அட்ட பேழ்வாய் ஏற்றை
பலா அமல் அடுக்கம் புலாவ ஈர்க்கும்
கழை நரல் சிலம்பின்ஆங்கண், வழையொடு
வாழை ஓங்கிய தாழ் கண் அசும்பில்,
படு கடுங் களிற்றின் வருத்தம் சொலிய,
பிடி படி முறுக்கிய பெரு மரப் பூசல்
விண் தோய் விடரகத்து இயம்பும் அவர் நாட்டு,
எண் அரும் பிறங்கல் மான் அதர் மயங்காது,
மின்னு விடச் சிறிய ஒதுங்கி, மென்மெல,
துளி தலைத் தலைஇய மணி ஏர் ஐம்பால்
சிறுபுறம் புதைய வாரி, குரல் பிழியூஉ,
நெறி கெட விலங்கிய, நீயிர், இச் சுரம்,
அறிதலும் அறிதிரோ?’ என்னுநர்ப் பெறினே.

மூலப்பாடல் பல பதிப்புகளில் ஒரே பாடலமைப்புடன் வழங்கப்படுகிறது; தமிழ் இணையப் பதிவுகளில் ஆசிரியர் மற்றும் கூற்று பெருங்குன்றூர் கிழார் – குறிஞ்சி – தலைவன் சிறைப்புறத்தானாகத் தலைவி தோழியிடம் கூறியது எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

எளிய உரைநடை விளக்கம்:

தலைவி தன் தோழியிடம் கூறுகிறாள்:

“தோழியே! தேனீக்கள் வாழும் புற்றுகளின் அருகே இருக்கும் பெரிய ஆண் யானை, தன் நீண்ட தூங்கும் தோலை வலிமையான நகங்களால் கீறிக் கொண்டிருக்கிறது. இரவின் நடுப்பகுதியில் பாம்புகள்கூட அஞ்சும் அளவுக்கு கொடியதாகத் தோன்றும் அந்த மலைக்காடு நமக்கு அறியாததல்ல.

பன்றியால் கொல்லப்பட்ட பெரிய வாய் கொண்ட ஆண் பன்றி கிடக்கும் பலா மரங்கள் நிறைந்த மலைச்சரிவுகளும், மூங்கில் ஓசையுடன் ஒலிக்கும் இடங்களும், வாழைகள் உயர்ந்து வளரும் பள்ளங்களும் அங்கே உள்ளன. பெரும் யானைகள் துன்பப்பட்டுக் கத்தும் ஓசை பெரிய மரங்களின் வழியாகவும் உயர்ந்த மலைப் பிளவுகளிலும் எதிரொலிக்கிறது.

அத்தகைய கடினமான மலைப்பாதையில், எண்ணிக்கையற்ற பாறைகளுக்கிடையே வழி தவறாமல் செல்ல வேண்டும். மின்னல் வெளிச்சம் தோன்றும்போது சிறிது ஒதுங்கி, மெதுவாகச் செல்ல வேண்டிய பாதை அது. மழைத்துளிகள் விழுந்து ஈரமான கூந்தலைப் போன்ற காட்சிகள் சுற்றிலும் காணப்படுகின்றன.

இத்தகைய கொடிய சுரத்தை நீ அறிந்திருக்கிறாயா என்று யாராவது கேட்டால், ‘அந்த வழி நமக்குத் தெரியும்’ என்று சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு நமக்குத் தெரியும் என்று கூறலாம்.”

இங்கு தலைவி வெளிப்படையாகத் தன் காதலனிடம் பேசவில்லை. தோழியிடம் கூறுவது போலச் சொன்னாலும், அருகில் மறைந்து கேட்கும் தலைவன் இந்தப் பேச்சைக் கேட்டு, அவளுடைய உள்ளத்தில் இருக்கும் அச்சம், ஏக்கம், பிரிவுத் துயரம் மற்றும் தன்னிடம் கொண்ட அன்பு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே பாடலின் நுட்பமான அமைப்பு.

பாடலின் மையக்கருத்து:

“காதலின் பிரிவை இயற்கையின் கொடுமை வழியாக உணர்த்துதல்.”

தலைவன் பிரிந்து சென்றிருக்கிறான் அல்லது பிரிவை மேற்கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறான். அவன் செல்லும் மலைப்பாதையின் அபாயங்களையும் கடினங்களையும் தலைவி தோழியிடம் கூறுகிறாள். ஆனால் அது வெறும் இயற்கை வர்ணனை அல்ல; தலைவனைப் பற்றிய அவளுடைய அச்சத்தையும், அவனை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தும் மறைமுகப் பேச்சாகும்.

இவ்வாறு குறிஞ்சி நிலத்தின் இயற்கை, தலைவியின் அக உணர்வுகளுக்கான காட்சிப்படிமமாக மாறுகிறது.

இலக்கியச் சிறப்புகள்:

1. குறிஞ்சி நிலத்தின் செறிவான இயற்கை வர்ணனை

யானை, பாம்பு, காட்டுப்பன்றி, பலா, மூங்கில், வழை, வாழை, மான், மழை, மின்னல், பாறைகள் என குறிஞ்சி நிலத்தின் பல இயற்கைக் கூறுகள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படுகின்றன.

2. இயற்கையும் காதலும் ஒன்றாகும் நயம்

மலைக்காட்டின் கடுமை வெளிப்படையாக இயற்கை வர்ணனையாகத் தோன்றினாலும், அதன் பின்னணியில் தலைவியின் உள்ளக் கலக்கம் உள்ளது. வெளிப்புறக் காட்டின் ஆபத்து = தலைவியின் உள்ளத்தில் நிலவும் பிரிவின் அச்சம் என்ற உளவியல் இணைப்பு பாடலின் முக்கிய சிறப்பு.

3. மறைமுகமான காதல் உரையாடல்

தலைவி தலைவனிடம் நேரடியாகப் பேசவில்லை. தோழியிடம் பேசுகிறாள். ஆனால் தலைவன் கேட்கும் வகையில் அமைந்த இந்தக் கூற்று, சங்க அக இலக்கியத்தின் நுட்பமான “சிறைப்புறக் கூற்று” முறைக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. Tamil Surangam

4. யானையின் காட்சி

பெரிய ஆண் யானையின் அசைவு, அதன் தோல், நகங்கள், காட்டில் எழுப்பும் ஓசை ஆகியவற்றின் வழியாக மலைப்பகுதியின் வலிமையும் அச்சமும் உணர்த்தப்படுகின்றன.

5. ஒலிக்காட்சியின் இலக்கிய நயம்

மூங்கில் ஒலி, யானையின் முழக்கம், மரங்கள் முறியும் ஓசை, மழைத்துளி, மின்னல் ஆகியவை வாசகனுக்கு வெறும் காட்சியை மட்டுமல்லாமல் ஒலியையும் உணரச் செய்யும் வகையில் அமைந்துள்ளன.

6. மழையும் மலைப்பாதையும்

மின்னல் தோன்றும் நேரத்தில் ஒதுங்கிச் செல்ல வேண்டிய பாதை, ஈரமான மலைப்பகுதி, மழைத்துளிகள் ஆகியவை தலைவன் எதிர்கொள்ளும் பயணத்தின் ஆபத்தை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன.

இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:

நாம் நேசிக்கும் ஒருவரின் பயணம் எவ்வளவு கடினமானது என்பதை உணரும்போது, அவருடைய பாதுகாப்பைப் பற்றிய அக்கறையே உண்மையான அன்பின் வெளிப்பாடாகிறது.

இந்தப் பாடலில் தலைவி தன் காதலை நேரடியாகச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவன் செல்லும் பாதையின் ஒவ்வொரு ஆபத்தையும் நினைத்து அஞ்சுகிறாள். அன்பு சில நேரங்களில் “நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்” என்று சொல்லாமல், “நீ செல்லும் பாதை பாதுகாப்பானதா?” என்று கேட்பதிலேயே வெளிப்படும்.

ஒரு வரியில் பாடலின் கருத்து:

“மலைப்பாதையின் ஒவ்வொரு ஆபத்திலும், பிரிந்த காதலனைப் பற்றிய தலைவியின் அன்பும் அச்சமும் ஒலிக்கிறது.”