அகநானூறு – பாடல் 7:
அகநானூற்றின் அடுத்த தினப் பாடலாக பாடல் 7 தேர்வு செய்யப்படுகிறது. இது கயமனார் பாடிய பாலைத் திணைப் பாடல்; இதன் துறை, தன் மகள் தலைவனுடன் உடன்போக்காகச் சென்றுவிட்டதால், அவளைத் தேடிச் சென்ற செவிலித்தாய் வழியில் கண்ட பெண்மானிடம் தன் மகளைப் பற்றிக் கூறுதல் ஆகும்.
பாடியவர்: கயமனார்
திணை: பாலை
துறை: மகளைப் போக்கிய செவிலித்தாய் சுரத்திடைப் பின்சென்று நவ்விப் பிணாக் கண்டு சொல்லியது
அடிகள்: 22
மைய உணர்வு: தாய்ப்பாசம், பிரிவுத்துயரம், மகளைத் தேடும் ஏக்கம்
அகநானூற்றில் ஒற்றைப்படை எண்கள் பாலைத் திணைக்குரியவை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
மூலப்பாடல்:
முலைமுகஞ் செய்தன முள்ளெயி றிலங்கின
தலைமுடி சான்ற தண்தழை யுடையை
அலமரல் ஆயமொ டியாங்கணும் படாஅல்
மூப்புடை முதுபதி தாக்கணங் குடைய
காப்பும் பூண்டிசின் கடையும் போகலை
பேதை அல்லை மேதையங் குறுமகள்
பெதும்பைப் பருவத் தொதுங்கினை புறத்தென
ஒண்சுடர் நல்லில் அருங்கடி நீவித்
தன்சிதை வறிதல் அஞ்சி இன்சிலை
ஏறுடை இனத்த நாறுயிர் நவ்வி
வலைகாண் பிணையிற் போகி ஈங்கோர்
தொலைவில் வெள்வேல் விடலையொ டென்மகள்
இச்சுரம் படர்தந் தோளே ஆயிடை
அத்தக் கள்வர் ஆதொழு அறுத்தெனப்
பிற்படு பூசலின் வழிவழி யோடி
மெய்த்தலைப் படுதல் செல்லேன் இத்தலை
நின்னொடு வினவல் கேளாய் பொன்னொடு
புலிப்பல் கோத்த புலம்புமணித் தாலி
ஒலிக்குழைச் செயலை உடைமாண் அல்குல்
ஆய்சுளைப் பலவின் மேய்கலை உதிர்த்த
துய்த்தலை வெண்காழ் பெறூஉங்
கற்கெழு சிறுகுடிக் கானவன் மகளே.
எளிய உரைநடை விளக்கம்:
ஒரு செவிலித்தாய் தன் அன்போடு வளர்த்த பெண், காதலனுடன் வீட்டை விட்டு உடன்போக்காகச் சென்றுவிட்டதால் மிகவும் வருந்துகிறாள். அவளைத் தேடி அவள் சென்ற வழியில் பயணம் செய்கிறாள்.
வீட்டில் இருந்தபோது தன் மகள் இன்னும் சிறுமி அல்ல; வளர்ந்து பருவமடைந்த இளம்பெண் என்பதைப் புலவர் அழகாகச் சுட்டுகிறார். வீட்டின் கடுமையான காவலையும் கடந்து அவள் வெளியே செல்லாமல் பாதுகாக்கப்பட்டவள். ஆனால் காதல் அவளை அந்தக் காவலையும் கடந்து செல்லச் செய்துவிட்டது.
செவிலித்தாய் வழியில் ஒரு பெண் நவ்வி மானைக் காண்கிறாள். அந்த மானிடம் அவள் மனிதரிடம் பேசுவது போலத் தன் மகளைப் பற்றி கேட்கிறாள்:
“வலையைக் கண்டதும் பெண் மான் எவ்வாறு விரைந்து ஓடுமோ, அதுபோல என் மகளும் தன் வீட்டை விட்டு இந்த வழியாகச் சென்றுவிட்டாள். அவள் தோல்வியையே அறியாத வெள்ளிவேல் ஏந்திய இளைஞனுடன் சென்றிருக்கிறாள். நீ அவளைப் பார்த்தாயா?” என்று கேட்கிறாள்.
பின்னர் தன் மகளை அடையாளம் காணும் வகையில் அவளுடைய அணிகலன்களைச் சொல்கிறாள். பொன்னால் செய்யப்பட்ட புலிப்பல் தாலி, ஒலிக்கும் குழைகள், அசோகத் தளிரால் செய்யப்பட்ட தழையாடை போன்ற அடையாளங்களைச் சொல்லி, “அவள் என் மகள்; பார்த்திருந்தால் சொல்லுங்கள்” என்று மானிடம் உருக்கமாகப் பேசுகிறாள்.
இந்தப் பேச்சின் மூலம் செவிலித்தாயின் வளர்த்த பாசமும், மகளை இழந்த வேதனையும், அவளை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கமும் வெளிப்படுகின்றன.
பாடலின் மையக்கருத்து:
“பிள்ளையைப் பெற்றெடுத்த பாசத்தைவிட, வளர்த்த பாசமும் அதே அளவு ஆழமானது.”
பொதுவாக பாலைத் திணையில் தலைவன்–தலைவி பிரிவுத் துயரம் பேசப்படும். ஆனால் இப்பாடலில், தலைவியின் பிரிவால் செவிலித்தாய்க்கு ஏற்படும் துயரம் மையமாகிறது. அதனால் பாலைத் திணைக்குரிய “பிரிவு” உணர்வு ஒரு புதிய கோணத்தில் வெளிப்படுகிறது.
இலக்கியச் சிறப்புகள்:
1. தாய்ப்பாசத்தின் தனித்துவமான சித்திரம்
செவிலித்தாய் மனிதர்களிடம் மட்டுமல்லாமல் ஒரு பெண் மானிடமும் தன் மகளைப் பற்றிக் கேட்பது, அவளுடைய துயரத்தின் ஆழத்தை உணர்த்துகிறது. இயற்கையிடமே தன் குறையைச் சொல்லும் அளவிற்கு அவளுடைய மனம் கலங்கியுள்ளது.
2. பெண் மானுடன் ஒப்புமை
“வலை காண் பிணையின் போகி” என்ற காட்சி மிக அழகானது. வேட்டைக்காரனின் வலையைக் கண்ட பெண் மான் எவ்வாறு தப்பி ஓடுமோ, அதுபோல தன் மகளும் வீட்டின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து தப்பிச் சென்றுவிட்டாள் என்று செவிலித்தாய் கூறுகிறாள்.
3. பருவ மாற்றத்தின் நுட்பமான வர்ணனை
“முலைமுகஞ் செய்தன, முள்ளெயிறு இலங்கின” போன்ற வரிகளால், சிறுமியிலிருந்து இளம்பெண்ணாக மாறும் நிலையைக் கவிஞர் நேரடியாகக் கூறாமல் நுட்பமாக உணர்த்துகிறார்.
4. குறிஞ்சி இயற்கை – பாலை உணர்வு
பாடலின் காட்சிகளில் கல் நிறைந்த சிறுகுடி, பலா மரம், குரங்கு, மலை சார்ந்த இயற்கைக் கூறுகள் காணப்படுகின்றன. இருப்பினும் பாடலின் முதன்மையான உரிப்பொருள் பிரிவுத்துயரம் என்பதால் இது பாலைத் திணையாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது.
5. பலாப்பழக் கொட்டையின் வாழ்வியல் குறிப்பு
குரங்குகள் பலாப்பழச் சுளைகளைத் தின்றுவிட்டு உதிர்த்த பலாக்கொட்டைகளைச் சிறுகுடி மக்கள் சேகரித்துப் பயன்படுத்தும் வாழ்க்கைச் செய்தியும் பாடலின் விளக்கத்தில் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. இது சங்ககால மலைவாழ் மக்களின் உணவு மற்றும் இயற்கை சார்ந்த வாழ்க்கையை அறிய உதவும் சிறிய ஆனால் முக்கியமான குறிப்பு.
6. இயற்கையுடன் உரையாடும் மனிதன்
மானிடம் பேசும் செவிலித்தாய், சங்க இலக்கியத்தில் மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலிருந்த நெருக்கமான உணர்வை வெளிப்படுத்தும் அழகிய காட்சியாக அமைகிறது.
இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:
“வளர்த்த பாசத்திற்கு உறவு மட்டும் காரணமல்ல; அக்கறையுடன் செலவிட்ட காலமும் அன்பும் அதற்குக் காரணம்.”
ஒருவரை வளர்த்து ஆளாக்கியவர், அவர் தன்னைவிட்டு விலகிச் சென்றபோது அனுபவிக்கும் வெற்றிடத்தை இந்தப் பாடல் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
ஒரு வரியில் பாடலின் கருத்து:
“மகள் சென்ற பாதையைத் தேடி மானிடமே கேட்கும் செவிலித்தாயின் குரலில், வளர்த்த அன்பின் ஆழம் ஒலிக்கிறது.”
