அகநானூறு – பாடல் 9:

அகநானூற்றின் 9-ஆம் பாடல் அடுத்ததாகத் தேர்வு செய்யப்படுகிறது. இது கல்லாடனார் பாடிய பாலைத் திணைப் பாடல். இப்பாடலில், தான் மேற்கொண்ட செயலை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்பும் தலைவன், தனது நெஞ்சம் தன்னைவிட வேகமாகத் தலைவியைச் சென்றடைந்துவிட்டதோ எனத் தேர்ப்பாகனிடம் வியப்புடன் கூறுகிறான்.

பாடியவர்: கல்லாடனார்
திணை: பாலை
கூற்று: வினைமுற்றி மீண்ட தலைமகன் தேர்ப்பாகன் கேட்பச் சொல்லியது
அடிகள்: 26
தொகுதி: களிற்றியானை நிரை

மூலப்பாடல்:

கொல்வினைப் பொலிந்த, கூர்ங்குறு புழுகின்,
வில்லோர் தூணி வீங்கப் பெய்த
அம்புநுனை ஏய்ப்ப அரும்பிய இருப்பை
செய்படர் அன்ன செங்குழை அகந்தோறு,
இழுதின் அன்ன தீம்புழல் துய்வாய்
உழுதுகாண் துளைய வாகி, ஆர்கழல்பு
ஆலி வானிற் காலொடு பாறித்,
துப்பின் அன்ன செங்கோட்டு இயவின்,
நெய்த்தோர் மீமிசை நிணத்தின் பரிக்கும்
அத்தம் நண்ணிய அங்குடிச் சீறூர்,
கொடுநுண் ஓதி மகளிர் ஓக்கிய
தொடிமாண் உலக்கைத் தூண்டுரல் பாணி
நெடுமால் வரைய குடிஞையோடு இரட்டும்
குன்றுபின் ஒழியப் போகி, உரந்துரந்து,
ஞாயிறு படினும், ‘ஊர் சேய்த்து’ எனாது,
துனைபரி துரக்கும் துஞ்சாச் செலவின்
எம்மினும் விரைந்து வல்எய்திப் பல்மாண்
ஓங்கிய நல்லில் ஒரு சிறை நிலைஇ,
பாங்கர்ப் பல்லி படுதொறும் பரவிக்
கன்றுபுகு மாலை நின்றோள் எய்தி,
கைகவியாச் சென்று, கண் புதையாக் குறுகி,
பிடிக்கை அன்ன பின்னகம் தீண்டி,
தொடிக்கை தைவரத் தோய்ந்தன்று கொல்லோ—
நாணொடு மிடைந்த கற்பின், வாணுதல்,
அம் தீம் கிளவிக் குறுமகள்
மென் தோள் பெறநசைஇச் சென்றவென் நெஞ்சே?

முழு 26 அடிகளும் பழைய உரையுடன் Project Madurai பதிப்பிலும், சங்கம்பீடியா மற்றும் தமிழ் சுரங்கம் பதிப்புகளிலும் காணப்படுகின்றன.

எளிய உரைநடை விளக்கம்:

தலைவன் தனது தேர்ப்பாகனிடம் கூறுகிறான்:

“நாம் கடந்து வரும் இந்தப் பாலைப் பாதை மிகவும் கடினமானது. போர்வீரர்களின் அம்புகளைப் போன்ற கூர்மையான முட்களைக் கொண்ட மரங்கள், காற்றால் சிதறும் மலர்கள், கடுமையான வெப்பம், பாறைகள் நிறைந்த பாதைகள், சிறிய குடியிருப்புகள் என வழி முழுவதும் பல காட்சிகள் காணப்படுகின்றன.

அந்தச் சிறிய ஊர்களில் பெண்கள் உலக்கையால் தானியங்களை இடிக்கும் ஓசையும், மலைப்பகுதிகளில் வாழும் குடிஞை பறவைகளின் ஒலியும் ஒன்றோடொன்று கலந்து கேட்கின்றன.

ஆனால், பாகனே! சூரியன் மறையும் வரை காத்திருக்க வேண்டாம்; ஊர் இன்னும் தொலைவில் இருக்கிறது என்று சொல்லி மெதுவாகச் செல்ல வேண்டாம். குதிரைகளை விரைவாகச் செலுத்து.

ஏனெனில் என் நெஞ்சம் என்னைவிட முன்னதாகவே சென்றுவிட்டது போல இருக்கிறது.

என் காதலி இருக்கும் உயர்ந்த நல்ல வீட்டில், அவள் என் வருகையை எதிர்பார்த்து நிற்கிறாள். வீட்டின் அருகே பல்லி ஒலிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அது எனது வருகைக்கான நல்ல நிமித்தம் என்று எண்ணி அவள் அதை வாழ்த்துகிறாள்.

கன்றுகள் தொழுவத்திற்குத் திரும்பும் மாலை நேரத்தில் அவள் அங்கே நின்றுகொண்டிருப்பாள். அந்த நேரத்திற்குள் என் நெஞ்சம் அவளிடம் சென்று சேர்ந்திருக்குமோ?

அவளுக்குத் தெரியாமல் பின்னால் சென்று, அவளுடைய கண்களை மெதுவாகப் பொத்தி, பிடியானையின் துதிக்கையைப் போன்ற பின்னிய கூந்தலைத் தொட்டு, வளையல் அணிந்த அவளுடைய கையை வருடி அணைத்திருக்குமோ?

நாணத்துடன் கூடிய கற்பும், ஒளி வீசும் நெற்றியும், இனிய பேச்சும், மென்மையான தோள்களும் கொண்ட அந்த இளம்பெண்ணை மீண்டும் தழுவ வேண்டும் என்ற ஆசையால் என் நெஞ்சம் என்னைவிட்டு முன்னரே சென்றுவிட்டதோ?” என்று தலைவன் வியக்கிறான்.

பாடலின் மையக்கருத்து:

“உடல் பயணிக்கும் வேகத்தைவிட, அன்பு கொண்ட நெஞ்சம் விரைந்து செல்லும்.”

தலைவன் தனது கடமையை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்புகிறான். ஆனால் அவனுடைய மனம் ஏற்கனவே காதலியிடம் சென்றுவிட்டதாக அவன் கற்பனை செய்கிறான்.

இதனால் பிரிவுக்குப் பிறகு மீண்டும் கூடும் காதலின் ஆவல் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுகிறது. பாலை நிலத்தின் கடுமையான பயணத்தை வர்ணித்தாலும், பாடலின் உண்மையான பயணம் தலைவனின் நெஞ்சுப் பயணமே.

இலக்கியச் சிறப்புகள்:

1. பாலை நிலத்தின் அழகு

பாலை என்பது வெறும் வறண்ட நிலம் என்று மட்டும் கவிஞர் காட்டவில்லை. முட்கள், இருப்பை மரம், காற்றில் சிதறும் மலர்கள், பாறைகள், சிற்றூர்கள், பெண்களின் உலக்கை ஓசை என வாழ்வும் இயற்கையும் கலந்த ஒரு பயணக் காட்சியாக உருவாக்குகிறார்.

2. பல்லி நிமித்தம்

பல்லி ஒலிப்பது சங்ககால மக்களின் நம்பிக்கையில் நல்ல நிமித்தமாகக் கருதப்பட்ட சூழல் இப்பாடலில் பதிவாகியுள்ளது. தலைவி பல்லி ஒலிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அதை வாழ்த்தி, “தலைவன் வருவான்” என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருக்கிறாள்.

3. “கன்றுபுகு மாலை”

“கன்றுபுகு மாலை நின்றோள் எய்தி” என்பது பாடலின் மிக அழகான காட்சிகளில் ஒன்று. மேய்ச்சலுக்குச் சென்ற கன்றுகள் மாலையில் வீடு திரும்பும் நேரத்தில், தலைவி தலைவனின் வருகையை எதிர்பார்த்து நிற்கிறாள்.

4. நெஞ்சை தனி உயிராகக் காணுதல்

தலைவன் தனது நெஞ்சைத் தன்னைவிட்டு பிரிந்து செல்லும் தனி உயிரைப் போலக் கற்பனை செய்கிறான். “சென்ற என் நெஞ்சே?” என்ற இறுதிக் கேள்வி காதலின் தீவிரத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. Project Madurai உரையும் இதை, தலைவியை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் தலைவனின் உள்ளத்தைத் தனி உறுப்பாகக் கருதி அவன் பேசுவதாக விளக்குகிறது.

5. நெருக்கமான காதல் காட்சி

காதலியைப் பின்னால் சென்று கண்களைப் பொத்துதல், அவளுடைய கூந்தலைத் தொடுதல், வளையல் அணிந்த கையை வருடுதல் ஆகிய காட்சிகள் சங்ககால காதலின் நெருக்கத்தையும் மென்மையையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகின்றன.

6. இயற்கை → காதல்

பாலை நிலத்தின் நீண்ட பயணம் ஒருபுறம்; வீட்டில் காத்திருக்கும் தலைவி மறுபுறம். இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் பாலமாக இருப்பது தலைவனின் நெஞ்சு.

இன்றைய வாழ்க்கைக்கான சிந்தனை:

“உண்மையான அன்பில், ஒருவர் இருக்கும் இடத்தைவிட அவருடைய நினைவு இருக்கும் இடமே மனதிற்கு அருகில் இருக்கும்.”

தலைவன் இன்னும் பயணத்தில் இருக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய நெஞ்சம் ஏற்கனவே வீட்டை அடைந்துவிட்டது. இன்றைய காலத்திலும் நாம் மிகவும் நேசிக்கும் ஒருவரைப் பார்க்கச் செல்லும்போது, நமது உடலைவிட நமது மனம்தான் முதலில் அவரிடம் சென்றடைகிறது.

ஒரு வரியில் பாடலின் கருத்து:

“தலைவன் தேரில் விரைகிறான்; ஆனால் அவனுடைய நெஞ்சம் அதைவிட விரைந்து தலைவியை அடைந்துவிட்டது.”